Archive for the ‘ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ’ Category

Ο Επιφάνιος διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 520 ως το 535.

Ήταν υπεύθυνος για τους κατηχούμενους, πρεσβύτερος και σύγγελος του προκατόχου του, Ιωάννη του Καππαδόκη, τον οποίο και διαδέχτηκε μετά το θάνατό του. Εξελέγη στις 25 Φεβρουαρίουτου 520, μετά από πρόταση του Αυτοκράτορα Ιουστίνου, με τη σύμφωνη γνώμη επισκόπων, μοναχών και του λαού. Συνοδική επιστολή προς τον Πάπα Ορμίσδα τον περιγράφει ως «έχοντα την ορθή πίστη και φροντίζοντα πατρικώς τα ορφανά».

Ο Πατριάρχης Επιφάνιος αντάλλαξε σειρά επιστολών με τον Πάπα Ορμίσδα, με αντικείμενο την τελική διευθέτηση του ακακιανού σχίσματος, η οποία είχε ξεκινήσει ήδη από τον προκάτοχό του. Επί της Πατριαρχίας του συνεκάλεσε Σύνοδο που ασχολήθηκε με τον επίσκοπο Λαρίσης Στέφανο, ο οποίος είχε χειροτονηθεί παράνομα, ενώ αρνούνταν την αρμοδιότητα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, θεωρώντας ότι υπάγεται διοικητικά στον Πάπα Ρώμης. Η Σύνοδος αυτή τον καθαίρεσε. Επίσης συνεκάλεσε δεύτερη Σύνοδο, η οποία ασχολήθηκε με τα θέματα του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

Ο Επιφάνιος πέθανε το 535. Ανακηρύχθηκε άγιος και η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 25 Αυγούστου.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B7%CF%82_%CE%95%CF%80%CE%B9%CF%86%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82

 

Στην πόλη των Πατρών, έχει επιφυλαχθεί η μεγάλη δωρεά και η μοναδική τιμή από όλη την Ελλάδα να είναι μία πόλη όχι απλώς Αποστολική, δηλαδή να έχει ιδρυθεί από κάποιον Απόστολο, αλλά να έχει καθαγιασθεί από τo αίμα του Πρωτοκλήτου των Αποστόλων Αγίου Ανδρέου. Γι’ αυτό και η πόλη των Πατρών «κέκτηται ποιμένα και πολιούχον θείον».

Σύντομο Συναξάρι για τον Απόστολο Ανδρέα:
Υπήρξε ο πρώτος μαθητής από τους 12 που κλήθηκε στο Αποστολικό αξίωμα και γι’ αυτό ονομάσθηκε «Πρωτόκλητος». Αυτός και ο αδελφός του Πέτρος γεννήθηκαν στην κωμόπολη της Γαλιλαίας Βηθσαϊδά, παρά την λίμνη Γεννησαρέτ και ήταν και πατρίδα και των άλλων δύο μαθητών του Κυρίου, του Ιακώβου και του Ιωάννου.
Ο Ανδρέας ήταν αρχικά μαθητής του Προδρόμου και ακολούθησε πρώτος τον Χριστό όταν ο Πρόδρομος τους φανέρωσε ότι ο Ιησούς είναι ο «αμνός του Θεού» (Ιωάν. 1,36). Ακολούθως ο Ανδρέας γνώρισε στον Ιησού και τον αδελφό του τον Πέτρο και έγινε και αυτός μαθητής του Ιησού. Πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι ο Ανδρέας είχε Ελληνικό όνομα και μαζί με τον Φίλιππο, ήσαν οι μοναδικοί από τον κύκλο των 12 μαθητών που είχαν Ελληνικά ονόματα. Για τον λόγο αυτό όταν Έλληνες θέλησαν να γνωρίσουν τον Κύριο, απευθύνθηκαν προς τον Φίλιππο και αυτός μαζί με τον Ανδρέα προσήγαγαν τους Έλληνες στον Ιησού και ο Κύριος είπε την περίφημη φράση «ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του ανθρώπου».
Μετά την Πεντηκοστή, ακολουθώντας την εντολή του Κυρίου (Ματθ. 28,19) άρχισε το ιεραποστολικό του έργο. Γνωρίζουμε ότι ο Απόστολος Ανδρέας κήρυξε σε περιοχές που ανθούσε το Ελληνικό στοιχείο. Πέρασε από την Παλαιστίνη στην Κύπρο και αποβιβάσθηκε σε μια περιοχή της Κύπρου, εκεί κοντά που σήμερα υπάρχει το μοναστήρι του στα κατεχόμενα και το οποίο τώρα τελευταίως ανέλαβε να το αναστηλώσει το Πανεπιστήμιο Πατρών. (περισσότερα…)
Tω αυτώ μηνί B΄, μνήμη του εν Aγίοις Πατρός ημών
Nικηφόρου Πατριάρχου Kωνσταντινουπόλεως του Oμολογητού.
Tου Πατριάρχου Πατριάρχης πλησίον,
Θείου γέροντος Aβραάμ Nικηφόρος.
Δευτερίη Nικηφόρος εις Eδέμ εύρατο μοίρην.
Oύτος ο Άγιος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Kωνσταντίνου του Kοπρωνύμου, του και Kαβαλίνου επονομαζομένου και εικονομάχου γενομένου εν έτει ψμδ΄ [744], γέννημα και θρέμμα της βασιλευούσης των πόλεων. Oι δε γονείς αυτού ήτον ευγενείς και ονομαστοί, Θεόδωρος και Eυδοκία ονομαζόμενοι. O γαρ πατήρ του Θεόδωρος, ήτον υπογραφεύς και νοτάριος των προσταγμάτων και ορισμών του βασιλέως. Διαβαλθείς δε εις τον βασιλέα, ότι προσκυνεί τας θείας εικόνας, κατεξεσχίσθη με δαρμούς και μάστιγας, και εξωρίσθη εις την Mύλασσαν, ήτις είναι κάστρον σκληρόν, και δεινότατον παραθαλάσσιον, και ευρίσκεται εις την εν τη μικρά Aσία Kαρίαν, κοινώς δε ονομάζεται Mεσσί, με θρόνον Eπισκόπου τετιμημένην υπό τον Σταυρουπόλεως Mητροπολίτην. Mετά ταύτα δε ανακληθείς από την εξορίαν, και μη υπακούσας εις τα παράνομα του βασιλέως προστάγματα, πάλιν εξωρίσθη εις την Nίκαιαν, την τουρκιστί καλουμένην Iσνίκ, και εκεί διαπεράσας χρόνους έξ με πολλάς κακοπαθείας, ετελείωσε την ζωήν του ο αξιομακάριστος. O δε τούτου υιός, ο τίμιος, λέγω, ούτος Nικηφόρος, από αυτήν σχεδόν την γέννησίν του ετειλίχθη με τα σπάργανα της Oρθοδοξίας. Aφ’ ου δε επέρασε την νηπιώδη ηλικίαν, και επαιδεύθη καλώς τα ιερά γράμματα, έγινε βασιλικός γραμματικός. Ύστερον δε στοχασθείς όλα τα πράγματα του κόσμου, ως σκύβαλα και υφάσματα της αράχνης, ανεχώρησεν από την Kωνσταντινούπολιν, και επήγεν εις την αυτής Προποντίδα. Eκεί δε μόνος ευρισκόμενος, μόνω επρόσεχε και εσχόλαζε τω Θεώ, μεταχειριζόμενος πόνους πολλούς και ταλαιπωρίας της ασκήσεως. Eπειδή δε ο μέγας Tαράσιος ο Πατριάρχης Kωνσταντινουπόλεως ετελεύτησε, διά τούτο ο τότε βασιλεύς Nικηφόρος ο Πατρίκιος και γενικός λογοθέτης ο εν έτει ωβ΄ [802] βασιλεύσας, εβίασε τον Άγιον τούτον Nικηφόρον και έγινε Πατριάρχης Kωνσταντινουπόλεως, εν τω τετάρτω έτει της βασιλείας του, ήτοι εν έτει ωϛ΄ [806] κατά την Kυριακήν του Πάσχα. (περισσότερα…)

Το βιογραφικό του σημείωμα, αναφέρεται στο «Λεξικό Νεομαρτύρων» του Περαντώνη ως εξής:

«Διονύσιος ο Σκυλόσοφος, Μητροπολίτης Λαρίσης. Ούτος ήτο Ιεράρχης έλλογιμώτατος και φιλόσοφος, χλευαστικώς υπό των Τούρκων «σκυλόσοφος» αποκαλούμενος. Εν Τρίκκη εδρεύων ούτος και παρακινηθείς υπό του Δουκός του Νεβέρ, αναγνωρισθέντος υπό πολλών Ιεραρχών, ως έχοντος κληρονομικά δικαιώματα επί του θρόνου των Παλαιολόγων, προυκάλεσε τω 1600 την κατά των Τούρκων έξέγερσιν του Χριστιανικού λαού, όν και καθώπλισεν, άνευ πολεμικής προπαρασκευής, δια της πίστεως εις την έλευθερίαν και του θρησκευτικού ενθουσιασμού. Μετά την άποτυχίαν της επαναστάσεως ταύτης, κατέφυγεν εις την Δύσιν, καταδιωχθείς υπό των Τούρκων. ‘Ορμηθείς άργότερον εκ της Μονής του αγίου Δημητρίου του Διχούνη, κειμένης μεταξύ Παραμυθίας, Καρασόβου και Ραδοβίτσης, είσέβαλεν εις Ιωάννινα τω 1611 και έπολιόρκησε το Διοικητήριο. Καταπνιγείσης και ταύτης της επαναστάσεως ο Διονύσιος έκρύβη εις τι σπήλαιον της εν τη λίμνη των Ιωαννίνων νησίδος. Προδοθείς υπό των Εβραίων και συλληφθείς υπό των Τούρκων, υπέστη φρικτά βασανιστήρια, παραμένων αδούλωτος την ψυχήν και πιστός εις την Χριστιανικήν πίστιν. Οι Τούρκοι εξέδειραν τον άγιον ζώντα και παραγεμίσαντες το δέρμα αυτού δι’ άχυρων περιήγαγαν αυτό εις διαφόρους πόλεις. Κομίσαντες τούτο εις Κωνσταντινούπολιν, το επέδειξαν εις τον Σουλτάνον, όστις φρικιάσας επί τη οικτρή ταύτη θέα, ήγέρθη από του θρόνου. Οι σύγχρονοι του Διουνυσίου έπέκριναν αυτόν μέχρι τοιούτου σημείου, ώστε το Πατριαρχείο έκήρυξεν αυτόν έκπτωτον του θρόνου Λαρίσης. Εκ του λόγου τούτου αιτιολογείται πιθανώς ή έλλειψις πάσης μνείας του αγίου τούτου ανδρός, όστις ήδικήθη υπό της ιστορίας, εν τοις συναξαρισταίς. Παρά ταύτα ο μάρτυς ούτος δια την εν Χριστώ άθλησιν αυτού τιμάται ως άγιος εν Ηπείρω. Μνεία του αγίου τούτου ελλείπει εκ της τοπικής αγιολογίας Μητροπόλεως Ιωαννίνων και Λαρίσης, εν Ημερολογίω της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ωσαύτως ουδεμία μνεία του αγίου γίνεται εν Μ. Εύχολογίω και τω Άγιολογίω Σωφρ. Εύστρατιάδου».

Η αποικιοκρατία στη σημερινή Ελλάδα.Μια αναφορά στην θλιβερή ιστορία της αποικιοκρατίας στον κόσμο , με αφορμή το διωγμό του μαθήματος των θρησκευτικών και της χριστιανικής πίστης στην Ελλάδα.

1. Η χριστιανική πίστη διώκεται απ΄ την αποικιοκρατία, τον ιμπεριαλισμό και τον δεσποτισμό, γιατί ο Χριστός κατήργησε τις διακρίσεις.

2. Θα κάνουμε μια αναδρομή στο σκοτεινό παρελθόν της αποικιοκρατίας , από όπου φαίνεται ότι η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα δεν είναι παρά μια νέα αποικιοκρατία με όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματά της αποικιοκρατίας σε όλο τον κόσμο και με τις καταστρεπτικές συνέπειες εις βάρος του ελληνικού λαού.

3.Η οδύνη μου, γράφει ο Ιβάν Ίλιτς στο βιβλίο του Ευτραπελία, είναι σχεδόν ανυπόφορη, όταν συνειδητοποιώ ότι το μόνο όπλο πού ’μεινε στα χέρια μας για ν΄ αποτρέψουμε την καταστροφή είναι οι λέξεις, ο λόγος που μας έχει παραδώσει η ιστορία μας. Κι όμως, μόνον ο λόγος μες στην αδυναμία του μπορεί να ενώσει την πλειονότητα των ανθρώπων να μετατρέψουν επαναστατικά την αναπόφευκτη βία σε ευτραπελική* ανασυγκρότηση.
(Ιβάν Ίλιτς, Ευτραπελία,Εκδόσεις Κατσάνος/Δοκίμιο).
(περισσότερα…)

Θαυμαστό μετάλλιο επίσης γνωστός ως μετάλλιο της αμόλυντης σύλληψης, είναι ένα μοναδικό μετάλλιο που φοριέται από τα εκατομμύρια των Καθολικών και ακόμη και των μη-Καθολικών σήμερα. Δημιουργήθηκε κοντά Αγιος Catherine Laboure κατόπιν αιτήσεως από Η ευλογημένη Virgin Mary.

Το ST Catherine δήλωσε αυτού στη νύχτα 19 Ιουλίου 1830, η γιορτή Αγιος Vincent de Paul, ξύπνησε μετά από να ακούσει μια φωνή ενός παιδιού που καλεί την στο παρεκκλησι, όπου άκουσε τη Virgin Mary πέστε σε την, «Ο Θεός επιθυμεί να σας χρεώσει με μια αποστολή. Θα αντικρουστείτε, αλλά μην φοβηθείτε θα έχετε την επιείκεια για να κάνετε αυτό που είναι απαραίτητο. Πέστε στον πνευματικό διευθυντή σας που όλα αυτά περνούν μέσα σε σας. Οι χρόνοι είναι κακοί στη Γαλλία και στον κόσμο.»

27 Νοεμβρίου, 1830, Η Catherine ανέφερε ότι η ευλογημένη μητέρα επέστρεψε κατά τη διάρκεια των περισυλλογών βραδιού. Επιδείχθηκε μέσα σε ένα ωοειδές πλαίσιο, στεμένος επάνω σε μια σφαίρα, φθορά πολλών δαχτυλιδιών των διαφορετικών χρωμάτων, οι περισσότεροι των οποίων έλαμψε ακτίνες του φωτός σε όλη την υδρόγειο. Περίπου το περιθώριο του πλαισίου εμφανίστηκε οι λέξεις «ο Mary, συλλήφθείτε χωρίς αμαρτία, προσεηθείτε για μας που έχουν την προσφυγή στο thee.»Ως Catherine πρόσεξε, το πλαίσιο φάνηκε να περιστρέφεται, παρουσίαση ενός κύκλου δώδεκα αστεριών, ένα γράμμα μ που ξεπερνιέται μεγάλο από έναν σταυρό, και ο τυποποιημένος Ιερή καρδιά του Ιησού στεμμένος με τα αγκάθια και την ιερή καρδιά Mary διαπέρνησε με ένα ξίφος κάτω από. Ρωτημένος γιατί μερικά από τα δαχτυλίδια της δεν έριξαν το φως, Θ*Μαρυ απάντησε σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες ότι «εκείνοι είναι κοσμούν για ποιους ανθρώπους ξεχάστε να ρωτήσετε.»Η Catherine άκουσε έπειτα ότι Mary την ζητά για να πάρει αυτές τις εικόνες στον ομολογητή πατέρων της, λέγοντας του ότι πρέπει να τεθούν στα μενταγιόν. «Όλοι που τους φορούν θα λάβουν μεγάλο κοσμούν.»

Η Catherine έκανε έτσι, και μετά από την αξία δύο ετών της έρευνας και της παρατήρησης της κανονικής καθημερινής συμπεριφοράς της Catherine, ο ιερέας πήρε τις πληροφορίες στον Αρχιεπίσκοπό του χωρίς αποκάλυψη της ταυτότητας της Catherine. Το αίτημα εγκρίθηκε και τα μενταγιόν άρχισαν να παράγονται. Η ευλογία άρχισε να πλημμυρίζει κάτω σε εκείνοι που φόρεσαν το μετάλλιο, και το μετάλλιο αναφέρθηκε ως «θαυμαστό μετάλλιο.»Αποδείχθηκαν υπερβολικά δημοφιλείς και η χρήση του μεταλλίου που διαδόθηκε πέρα από ολόκληρο τον κόσμο.

Παπάς John Paul ΙΙ χρησιμοποίησε μια μικρή παραλλαγή της αντίστροφης εικόνας ως κάλυψη όπλων του, ένας σαφής σταυρός με ένα μ κάτω από τη δεξιά εγκάρσια ράβδο.

wikipedia.qwika.com

[keidia-5.jpg]Γεννήθηκε την 1η Ιουλίου του 1921, εορτή των αγίων Αναργύρων, και εκοιμήθηκε ανήμερα των γενεθλίων του εφέτος. 

Μαθητής του αγίου γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή (+1959), καταγόμεν
ου από την Πάρο, μίας από τις αγιότερες μορφές που έχει αναδείξει η ελληνόφωνη Ορθοδοξία τον 20ό αιώνα, ο γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπεδινός μας άφησε, ανάμεσα σε άλλα, μία ωραία και κατατοπιστική βιογραφία του γέροντά του. 
Ο αγιορείτικος (και όχι μόνο) μοναχισμός περικλείει πάντα στους κόλπους του ανθρώπους που βιώνουν βαθιά μέσα τους την αγάπη του Χριστού και του συνανθρώπου. Οι – υπαρκτές – προβληματικές καταστάσεις καλό είναι να μην μας οδηγούν σε γενικεύσεις, γιατί το «φαίνεσθαι», και δη το τηλεοπτικό, δεν ταυτίζεται πάντοτε με το «είναι». Και το λέω αυτό από προσωπική εμπειρία.