Archive for the ‘Νεοχωρίου στη Θεσσαλία Σεραφείμ’ Category

  1. Η παιδική και εφηβική ζωή του Σεραφείμ.

         Μια από τας μεγάλας και αγίας μορφάς των Ελλήνων Νεομαρτύρων της Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας είναι και η ιερά φυσιογνωμία του ιερομάρτυρος Σεραφείμ, Αρχιεπισκόπου Φαναρίου και Νεοχωρίου, του Θαυματουργού. Τα ’γραφα δεν ανέδειξαν μόνον «αρματωλούς και κλέφτες» αλλά και μάρτυρας και Αγίους, μεταξύ δε αυτών των ηρώων και μαρτύρων της Πίστεως και της Πατρίδος τήν πρώτην θέσιν κατέχει ο ’γιος Σεραφείμ.
        Ούτος κατήγετο από εν χωριόν του τεως Δήμου Νεβροπόλεως, τήν Μπεζιούλαν, η οποία κείται παρά τους πρόποδας των Αγράφων και απέχει της Καρδίτσης 42 χιλιόμετρα, έφερε δε τελευταίως το όνομα «’γιος Σεραφείμ» το οποίον δυστυχώς ήλλαξαν. Σώζονται ακόμη και δεικνύονται τα ερείπια της οικίας του, εκεί ένθα ακριβώς ο πρώην Ηγούμενος της Ι. Μονής Κορώνης μακαριστός Ιερομόναχος Ιάκωβος Κουτρούμπας έκτισεν εικονοστάσιον πρός τιμήν του Αγίου. Πότε ακριβώς εγεννήθη ο Σεραφείμ δεν γνωρίζομεν, πάντως κατά τα μέσα περίπου του ΙΣΤ’ μ.Χ. αιώνος το κατά κόσμον ονοματεπώνυμόν του ήτο Σωτήριος Αθανασίου. Οι γονείς του, Σωφρόνιος και Μαρία, ευσεβείς και ενάρετοι χριστιανοί, προσεπάθησαν να αναθρέψουν τον μικρόν Σεραφείμ «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» (Εφεσ. στ’4). Χωρίς να γνωρίζουν πολλά γράμματα, έζων συμφώνως με το θέλημα του Θεού και με το καλόν των παράδειγμα έκαμαν το παιδί των ν’ αγαπήση με όλην την νεανικήν του φλόγα τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν. Τον εδίδαξαν να μην αγαπά τα πλούτη, να μη ζητή την φθαρτήν δόξαν, ούτε να υποχωρή εις τας ταπεινάς και αμαρτωλάς ηδονάς και απολαύσεις του κόσμου τούτου.
        Ο μικρός Σεραφείμ μετά προσοχής ήκουε τας συμβουλάς των γονέων του, τους εσέβετο και τους ηγάπα πολύ. Επίσης ήτο υπάκουος και εις τους μεγαλυτέρους του χωριού και πρόθυμος να κάμνη διάφορα θελήματα αυτών. Ιδιαιτέρως εσέβετο τους ιερείς του χωριού του. Εμαθήτευσε το πρώτον εις το σχολείον της μικράς Μονής του Αγίου Παντελεήμονος, έξω από το χωρίον του, ανεδείχθη τύπος και υπόδειγμα επιμελούς μαθητού. Εδιδάχθη τα Ιερά Γράμματα, το Ψαλτήριον, την Οκτώηχον και τον Απόστολον. Προ πάντων ηυχαριστείτο την μελέτην των Αγίων Γραφών και ιδιαιτέρως εμελέτα το βιβλίον των βιβλίων, το βιβλίον της ζωής, το ’γιον και Ιερόν Ευαγγέλιον. Ηρέσκετο ακόμη να εντρυφά εις τους βίους των Αγίων της Εκκλησίας και προσεπάθει να μιμήται το παράδειγμα εκείνων. Είχεν εκκλησιαστικόν φρόνημα και η ψυχή του έρρεπε προς τον ησυχαστικόν βίον.
        Επεθύμει με άλλους λόγους, ν’ απαρνηθή τον εαυτόν του, να άρη τον σταυρόν και να ακολουθήση τον Χριστον. Αυτός ο πόθος έκαιε την καρδίαν του. Τον πόθον του και τον ζήλον εκείνον ανεπτέρωνεν η Ιερά Μονή της Κυρίας Θεοτόκου ή της Κρυεράς Πηγής των Αγράφων, όπως άλλως ελέγετο η Ιερά Μονή Κορώνης τότε. Αυτή δεν απείχε πολύ από την Μπεζούλαν. Δι’ αυτό αι τακτικαί επισκέψεις των Μοναχών, αι συνομιλίαι αυτού μαζί των και προ παντός το καλόν παράδειγμα αυτών ηλέκτριζον τον φλογερόν Σεραφείμ και τον προπαρασκεύαζον να δοξάση μίαν ημέραν τον Χριστόν. (περισσότερα…)