Archive for the ‘Ιστορικά’ Category


Η πόλη της Αντιοχείας η οποία ήταν κάτω από τους Έλληνες Βυζαντινούς, έπεσε στα χέρια των Σταυροφόρων στο 1098.Παρέμεινε η πρωτεύουσα του Λατινικού Πριγκιπάτου της Αντιοχείας για σχεδόν δύο αιώνες.
Ο Ρενάλδος από την Σατελόν ήταν ο Σταυροφόρος ιππότης που είχε την Αντιοχεία υπό την κηδεμονία του από το 1153.Ήταν ένας βάναυσος, αλαζονικός, κυνικός, και σιχαμερός άνθρωπος που τον μισούσαν οι Έλληνες Ρωμιοί και κατέληξε να συμβολίζει στους Άραβες το κάθε κακό που υπήρχε από τους Φράγκους.Ο άρχοντας της Αντιοχείας Ρενάλδος έφτασε στη Μέση Ανατολή το 1147, κυριαρχούμενος από την ήδη αναχρονιστική νοοτροπία των πρώτων Σταυροφόρων εισβολέων:διψούσε για χρυσό, αίμα, και κατάκτηση.

 

Πολύ σύντομα μετά το θάνατο του Ρεμόντ της Αντιοχείας, κατάφερε να αποπλανήσει και να παντρευτεί τη χήρα του Ρεμόντ, και έτσι έγινε Κυρίαρχος της πόλης.Οι απαιτήσεις του τον έκαναν σύντομα να τον απεχθάνονται όχι μόνο οι γείτονες του στη πόλη του Αλέππο, αλλά και οι Έλληνες Ρωμιοί και οι δικοί του υπήκοοι.Το 1156, με το πρόσχημα ότι ο βυζαντινός αυτοκράτορας Μανουήλ είχε αρνηθεί να του πληρώσει ένα ποσό που υποσχέθηκε, αποφάσισε να πάρει εκδίκηση οργανώνοντας μια τιμωρητική επιδρομή στο Βυζαντινό νησί της Κύπρου, και ζήτησε από τον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη της Αντιοχείας για τη χρηματοδότηση της αποστολής.’ (περισσότερα…)

Advertisements
Tω αυτώ μηνί B΄, μνήμη του εν Aγίοις Πατρός ημών
Nικηφόρου Πατριάρχου Kωνσταντινουπόλεως του Oμολογητού.
Tου Πατριάρχου Πατριάρχης πλησίον,
Θείου γέροντος Aβραάμ Nικηφόρος.
Δευτερίη Nικηφόρος εις Eδέμ εύρατο μοίρην.
Oύτος ο Άγιος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Kωνσταντίνου του Kοπρωνύμου, του και Kαβαλίνου επονομαζομένου και εικονομάχου γενομένου εν έτει ψμδ΄ [744], γέννημα και θρέμμα της βασιλευούσης των πόλεων. Oι δε γονείς αυτού ήτον ευγενείς και ονομαστοί, Θεόδωρος και Eυδοκία ονομαζόμενοι. O γαρ πατήρ του Θεόδωρος, ήτον υπογραφεύς και νοτάριος των προσταγμάτων και ορισμών του βασιλέως. Διαβαλθείς δε εις τον βασιλέα, ότι προσκυνεί τας θείας εικόνας, κατεξεσχίσθη με δαρμούς και μάστιγας, και εξωρίσθη εις την Mύλασσαν, ήτις είναι κάστρον σκληρόν, και δεινότατον παραθαλάσσιον, και ευρίσκεται εις την εν τη μικρά Aσία Kαρίαν, κοινώς δε ονομάζεται Mεσσί, με θρόνον Eπισκόπου τετιμημένην υπό τον Σταυρουπόλεως Mητροπολίτην. Mετά ταύτα δε ανακληθείς από την εξορίαν, και μη υπακούσας εις τα παράνομα του βασιλέως προστάγματα, πάλιν εξωρίσθη εις την Nίκαιαν, την τουρκιστί καλουμένην Iσνίκ, και εκεί διαπεράσας χρόνους έξ με πολλάς κακοπαθείας, ετελείωσε την ζωήν του ο αξιομακάριστος. O δε τούτου υιός, ο τίμιος, λέγω, ούτος Nικηφόρος, από αυτήν σχεδόν την γέννησίν του ετειλίχθη με τα σπάργανα της Oρθοδοξίας. Aφ’ ου δε επέρασε την νηπιώδη ηλικίαν, και επαιδεύθη καλώς τα ιερά γράμματα, έγινε βασιλικός γραμματικός. Ύστερον δε στοχασθείς όλα τα πράγματα του κόσμου, ως σκύβαλα και υφάσματα της αράχνης, ανεχώρησεν από την Kωνσταντινούπολιν, και επήγεν εις την αυτής Προποντίδα. Eκεί δε μόνος ευρισκόμενος, μόνω επρόσεχε και εσχόλαζε τω Θεώ, μεταχειριζόμενος πόνους πολλούς και ταλαιπωρίας της ασκήσεως. Eπειδή δε ο μέγας Tαράσιος ο Πατριάρχης Kωνσταντινουπόλεως ετελεύτησε, διά τούτο ο τότε βασιλεύς Nικηφόρος ο Πατρίκιος και γενικός λογοθέτης ο εν έτει ωβ΄ [802] βασιλεύσας, εβίασε τον Άγιον τούτον Nικηφόρον και έγινε Πατριάρχης Kωνσταντινουπόλεως, εν τω τετάρτω έτει της βασιλείας του, ήτοι εν έτει ωϛ΄ [806] κατά την Kυριακήν του Πάσχα. (περισσότερα…)

Ο Άκης Ζήκος (πραγματικό όνομα Ανδρέας Βασίλειος Ζήκος· Αθήνα, 1 Ιουνίου 1974) είναι απερχόμενος Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στο χώρο του κέντρου, κυρίως ως αμυντικό χαφ. Ξεκίνησε την καριέρα του στην Α΄ Εθνική παίζοντας στην Ξάνθη το 1993. Το 1998 πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ, με την οποία αγωνίστηκε 99 φορές σε 5 σεζόν (1998-2002)και κατέκτησε 2 Κύπελλα Ελλάδας το 2000 και το 2002.

Το καλοκαίρι του 2002 πήγε στη Γαλλία κουβαλώντας τη φήμη του καλύτερου Έλληνα μέσου αμυντικού και υπέγραψε συμβόλαιο 3 ετών με τη Μονακό. Την πρώτη σεζόν η παρουσία του εκεί τερματίστηκε πρόωρα μετά τον τραυματισμό του στο γόνατο, το Φεβρουάριο του2003. Την ίδια σεζόν πανηγύρισε με τη Μονακό την κατάκτηση του γαλλικού Λίγκ Καπ. Μετά το χειρουργείο και το διάστημα αποθεραπείας που ακολούθησε επανήλθε στην ενεργό δράση για την περίοδο 2003-2004. Το 2004 έγινε ο πρώτος Έλληνας ποδοσφαιριστής που συμμετείχε σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ (με τη Μονακό), παρά την ήττα της ομάδας του από την Πόρτο στον τελικό με 3-0.

Ο Ζήκος επέστρεψε στην Ελλάδα τον Αύγουστο του 2006 υπογράφοντας συμβόλαιο διάρκειας δυο ετών με την AEK. Οι δηλώσεις του κατά της διαιτησίας έπειτα από το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στις 16 Δεκεμβρίου του 2007 στο γήπεδο Καραϊσκάκη προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων και συζητήσεων και οδήγησαν στην ποινή τριών αγωνιστικών εκτός αποστολής.Το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του ήταν στις 20 Απριλίου 2008 εναντίον του Αστέρα Τρίπολης όπου αποθεώθηκε από τους 45.000 οπαδούς της ΑΕΚ μέσα στο ΟΑΚΑ. (περισσότερα…)

   ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ ΓΗΤΑΥΡΟΥ.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ 38 ΧΡΟΝΙΑ, ΤΗΝ 1 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1973, ΓΡΑΦΤΗΚΕ Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ  ΤΗΣ ΠΟΛΥΤΑΡΑΧΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.



Για το μεγάλο κομμουνιστή επαναστάτη που η ζωή του συνδέθηκε ακατάλυτα με τον αγώνα του Ελληνικού για ελευθερία κι εθνική ανεξαρτησία αλλά και για την ανατροπή της αστικής εξουσίας έχουν γραφεί πάρα πολλά. Θετικά κι αρνητικά. Και δικαιολογημένα.Ποιος απ’ τους αστούς πολιτικούς, απ΄αυτούς που προσκυνούσαν και το τελευταίο Γερμανό ή Βρετανό δεκανέα, θα μπορούσε να συγκριθεί μαζί του; Αυτόν που συγκρούστηκε με τις μεγαλύτερες δυνάμεις της εποχής για την Ελευθερία της Ελλάδας και προτίμησε να πεθάνει στη Σιβηρία παρά να προσκυνήσει το χρουτσωφικό ψευδοκομμουνισμό. Γιατί ο Νίκος Ζαχαριάδης, είναι πράγματι εκπληκτικό, πολέμησε  το 1940-1944 ενάντια σε Ιταλία, Γερμανία και Βουλγαρία, το1946-1949 ενάντια σε Αγγλία και Αμερική, ενώ το 1949 προδόθηκε απ’ το Τίτο και τη Γιουγκοσλαβία και το 1956 καθαιρέθηκε με παρέμβαση του ΚΚΣΕ από γραμματέας του κόμματος και εκτοπίστηκε. Παράλληλα έχοντας για περίπου τριάντα χρόνια τη θέση του γραμματέα ήταν φυσιολογικό να χρεωθεί όλα τα δεινά και την ήττα που υπέστησαν οι κομμουνιστές και ο ελληνικός λαός την τραγική αυτή περίοδο.
Στη συνέχεια παραθέτουμε τον επίλογο από το έργο του: (περισσότερα…)

Τον Μάρτιο του 1912 η Σερβία και η Βουλγαρία με την έγκριση της Γερμανίας υπέγραψαν συμμαχία εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Βάσει της συμφωνίας σε περίπτωση νίκης επί των Τούρκων, η Βουλγαρία θα προσαρτούσε τα εδάφη ανατολικά του Στρυμώνα, η Σερβία τα εδάφη βόρεια του όρους Σκάρδος. Οι δύο χώρες δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν για το μοίρασμα των εδαφών της Μακεδονίας. Στην συμμαχία προστέθηκε αργότερα και το Μαυροβούνιο.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος που ήταν τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας, θεωρώντας ότι, αν ξεσπάσει ένοπλη σύγκρουση στα Βαλκάνια χωρίς Ελληνική συμμετοχή θα χανόταν για πάντα η δυνατότητα να υλοποιηθούν οι ελληνικές εθνικές διεκδικήσεις στη Μακεδονία και τη Θράκη, υπέγραψε τον Μάιο του 1912 αμυντική συμμαχία με τη Βουλγαρία. Οι δύο χώρες επίσης δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν για το μοίρασμα των εδαφών της Μακεδονίας και συναίνεσαν απλώς στο να κρατήσει κάθε χώρα όσα εδάφη θα κατάφερνε να αποσπάσει από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Ένας παράγοντας που ώθησε την Βουλγαρική ηγεσία να δεχθεί τέτοιου είδους συμφωνία ήταν το γεγονός πως η ήττα της Ελλάδας κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 είχε δημιουργήσει στους υπολοίπους Βαλκάνιους την πεποίθηση ότι ο Ελληνικός Στρατός δεν αποτελούσε υπολογίσιμο παράγοντα. Οι Βούλγαροι οι οποίοι θεωρούσαν ότι είναι «οι Πρώσοι των Βαλκανίων» πίστευαν ότι στην καλύτερη περίπτωση ο Ελληνικός Στρατός θα κολλούσε στα σύνορα ή θα σημείωνε λίγες τοπικές επιτυχίες χωρίς πάντως να μπορέσει να διεκδικήσει με αξιώσεις εδάφη που αποτελούσαν στόχο της Βουλγαρίας. Δέχθηκαν όμως την συμμαχία με την Ελλάδα επειδή πίστευαν στο αξιόμαχο του Ελληνικού στόλου, ο οποίος είχε την δυνατότητα να εμποδίσει την μεταφορά ενισχύσεων από τα λιμάνια της Μικράς Ασίας προς την Ευρωπαϊκή Τουρκία, όπως και πράγματι έκανε.
(περισσότερα…)


Οι παρεμβάσεις των μεγάλων δυνάμεων στα εσωτερικά της χώρας μας ξεκίνησαν αμέσως σχεδόν με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, εξαιτίας και του τρόπου που επετεύχθη η απελευθέρωση του Γένους. Ένα τέτοιο γεγονός ήταν η υπόθεση Πατσίφικο και τα επακολουθήσαντα «Παρκερικά».

Τον Απρίλιο του 1849, κατά τη διάρκεια των εορτών του Πάσχα, απαγορεύθηκε από τις αρχές το έθιμο του καψίματος του Ιούδα. Εξαγριωμένοι Αθηναίοι επέδραμαν επί της οικίας ενός εβραίου τυχοδιώκτη, ονόματι Δαβίδ Πατσίφικο*, στην οδό Καραϊσκάκη στου Ψυρρή, προξενώντας ασήμαντες ζημίες. Μία άλλη εκδοχή αναφέρει ότι το περιστατικό έγινε τη Μεγάλη Παρασκευή κατά την περιφορά του Επιταφίου του Αγίου Φιλίππου, όταν ο Πατσίφικο προκάλεσε τους πιστούς.

Ο Πατσίφικο, που είχε διατελέσει πρόξενος της Πορτογαλίας (;!) στην Αθήνα, αλλά είχε απαλλαγεί των καθηκόντων του λόγω καταχρήσεων, εστράφη κατά της ελληνικής κυβερνήσεως και ζήτησε αποζημίωση 888.736 δραχμών και 57 λεπτών. Ο πανούργος τυχοδιώκτης έβαλε στο παιγνίδι και την Αγγλία, αφού, εν τω μεταξύ, είχε αποκτήσει τη βρετανική υπηκοότητα. Η πονηρή «Αλβιών», που ανταγωνίζετο Γαλλία και Ρωσία στην περιοχή, ζήτησε την καταβολή του υπέρογκου ποσού στον υπηκόο της.

Η κυβέρνηση Κριεζή αρνήθηκε και η Αγγλία διέταξε στις 3 Ιανουαρίου του 1850 τον ναύαρχο Ουίλιαμ Πάρκερ να επιβάλλει ναυτικό αποκλεισμό στον Πειραιά και τα κυριότερα ελληνικά λιμάνια.

Η Ελλάδα υπέστη ανυπολόγιστες ζημίες, ιδίως οι έμποροι και οι ναυτιλλόμενοι, ενώ σημαντικά ήταν και τα προβλήματα επισιτισμού στην πρωτεύουσα. (περισσότερα…)

Ο Ναός του Σολωμόντα ή Ναός της Ιερουσαλήμ βρισκόταν στο σημερινό Har HaBayit, στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ.
Ο πρώτος Ναός
Ο «πρώτος Ναός» χτίστηκε απο τον βασιλιά Σολομώντα σε επτά έτη το 957 ή 1034 π.Χ. και αποτέλεσε το κέντρο λατρείας του αρχαίου Ιουδαϊσμού. Ο πρώτος Ναός του Σολομώντα καταστράφηκε απο τους Βαβυλωνίους το 586 π.Χ.

Ο δεύτερος Ναός
Ο «δεύτερος Ναός» ανοικοδομήθηκε το 516 ή 537 π.Χ. από τον κυβερνήτη Ζοροβάβελ, μετά από διάταγμα που εξέδωσε ο Κύρος ο Μέγας.
Η ανοικοδόμηση του Ναού από τον Ηρώδη
Ο Ναός ανοικοδομήθηκε το 20 π.Χ. απο τον Ηρώδη, ενώ και αυτός καταστράφηκε ολοκληρωτικά απο τους Ρωμαίους το 70.
Σχεδιασμός του Nαού
Ο Ναός του Σολομώντα κατασκευάστηκε σύμφωνα με ακριβή σχέδια που ο Θεός έδωσε στον Δαβίδ. Ο Δαβίδ ήλπιζε να τον οικοδομήσει, αλλά ο Θεός του είπε πως ο γιός του θα ήταν αυτός που θα ολοκλήρωνε τον Ναό. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του ο Δαβίδ άρχισε την συγκέντρωση των οικοδομικών υλικών και πολύτιμων μετάλλων που θα απαιτούνταν για την οικοδόμιση του Ναού. Ο Ναός θα εξυπηρετούσε ως τόπος λατρείας του Γιαχβέ και ως μόνιμη στέγη για την Κιβωτό της Διαθήκης.
Ο πρώτος Ναός κατασκευάστηκε με τη βοήθεια μελών και από τις 12 φυλές του Ισραήλ, αφού όλες οι φυλές ήταν ενωμένες κάτω από την ηγεμονία του Δαβίδ και του Σολομώντα. Ο δεύτερος Ναός οικοδομήθηκε απο μέλη της φυλής του Ιούδα μόνο.
Πηγή: Βικιπαίδεια