Archive for the ‘ΕΥΡΩΠΗ’ Category

(1647-1688)

Η ζωή του Κωνσταντίνου Γεράκη μοιάζει σαν παραμύθι και είναι χαρακτηριστική ενός Κεφαλονίτη τυχοδιώκτη. Ο Κωνσταντίνος Γεράκης γεννήθηκε στη Κεφαλονιά το 1647. Σε πολύ μικρή ηλικία, μάλλον μην αντέχοντας τα στενά όρια του νησιού του, μπαρκάρει μούτσος σε αγγλικο εμπορικό καράβι. Ο μικρός κωνσταντίνος μαθαίνει γρήγορα τα πάντα για το επαγγελμα του ναυτικού αλλά και αυτό δεν του είναι αρκετό. Το 1669 βρίσκεται να δουλεύει στην Ινδονησία για λογαριασμό της περιβόητης Αγγλικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, την αιχμή της Ιμπεριαλιστικής εξάπλωσης της Μεγάλης Βρετανίας στην Ασία. Ο Γεράκης πανέξυπνος καθώς είναι μαθαίνει τις τοπικές γλώσσες της ευρύτερης περιοχής και δημιουργεί καλές σχέσεις με σημαντικούς τοπικούς παράγοντες. Είναι πια γνωστός με το όνομα Κοστάντζο Φαλκόνε.Το 1675 οι ανάγκες της εταιρείας του τον φέρνουν στο Σιάμ και εκεί δημιουργεί δεσμούς με τη βασιλική αυλή. Το 1679 ο Κωνσταντίνος Γεράκης έγινε υπεύθυνος για τις εμπορικές σχέσεις και επίσημος διερμηνέας στη βασιλική αυλή του Σιάμ. Τον επόμενο χρόνο αφήνει τη δουλειά του στη Αγγλική εταιρεία ανατολικών Ινδιών και γίνεται σύμβουλος του βασιλιά του Σιάμ, Ναράι. Το 1683 ο βασιλιάς τον κάνει πρωθυπουργό. Κατόρθωσε με τη θέση αυτή να αποκτήσει μεγάλη δύναμη και να κάνει μεγάλη περιουσία. (περισσότερα…)


Η πόλη της Αντιοχείας η οποία ήταν κάτω από τους Έλληνες Βυζαντινούς, έπεσε στα χέρια των Σταυροφόρων στο 1098.Παρέμεινε η πρωτεύουσα του Λατινικού Πριγκιπάτου της Αντιοχείας για σχεδόν δύο αιώνες.
Ο Ρενάλδος από την Σατελόν ήταν ο Σταυροφόρος ιππότης που είχε την Αντιοχεία υπό την κηδεμονία του από το 1153.Ήταν ένας βάναυσος, αλαζονικός, κυνικός, και σιχαμερός άνθρωπος που τον μισούσαν οι Έλληνες Ρωμιοί και κατέληξε να συμβολίζει στους Άραβες το κάθε κακό που υπήρχε από τους Φράγκους.Ο άρχοντας της Αντιοχείας Ρενάλδος έφτασε στη Μέση Ανατολή το 1147, κυριαρχούμενος από την ήδη αναχρονιστική νοοτροπία των πρώτων Σταυροφόρων εισβολέων:διψούσε για χρυσό, αίμα, και κατάκτηση.

 

Πολύ σύντομα μετά το θάνατο του Ρεμόντ της Αντιοχείας, κατάφερε να αποπλανήσει και να παντρευτεί τη χήρα του Ρεμόντ, και έτσι έγινε Κυρίαρχος της πόλης.Οι απαιτήσεις του τον έκαναν σύντομα να τον απεχθάνονται όχι μόνο οι γείτονες του στη πόλη του Αλέππο, αλλά και οι Έλληνες Ρωμιοί και οι δικοί του υπήκοοι.Το 1156, με το πρόσχημα ότι ο βυζαντινός αυτοκράτορας Μανουήλ είχε αρνηθεί να του πληρώσει ένα ποσό που υποσχέθηκε, αποφάσισε να πάρει εκδίκηση οργανώνοντας μια τιμωρητική επιδρομή στο Βυζαντινό νησί της Κύπρου, και ζήτησε από τον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη της Αντιοχείας για τη χρηματοδότηση της αποστολής.’ (περισσότερα…)

 

Μυθιστορηματικός χαρακτήρας, που έπλασε ο σκωτσέζος συγγραφέας Τζέιμς Μπάρι (1860 – 1937). Μεταφέρθηκε με επιτυχία στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, ενώ απασχόλησε και την ψυχανάλυση. Λίγο πριν από το θάνατό του, ο Μπάρι παραχώρησε τα πνευματικά δικαιώματα του Πίτερ Παν στο νοσοκομείο Παίδων του Λονδίνου Great Ormond Street Hospital.

 

Ο Πίτερ Παν είναι ένα ανέμελο και σκανδαλιάρικο παιδί, που αρνείται να μεγαλώσει. Ζει τα αιώνια παιδικά του χρόνια σ’ ένα απομονωμένο μικρό νησί, τη Χώρα του Ποτέ (Neverland). Συνδιαλέγεται με νεράιδες, Ινδιάνους και πειρατές και σπάνια συναντά συνομηλίκους του από τον πραγματικό κόσμο. Χρωστά το μικρό του όνομα στον Πίτερ Λιουέλιν Ντέιβις -το παιδί ενός φίλου του Μπάρι- και το επίθετό του στον αρχαίο έλληνα θεό Πάνα.

Ο Πίτερ Παν έχει σπάνια και υπερφυσικά χαρίσματα. Μόνο αυτός μπορεί να πετάει στη Χώρα του Ποτέ χωρίς την επίδραση νεραϊδόσκονης, είναι καταπληκτικός ξιφομάχος, άσος στη μιμική, έχει απύθμενα αποθέματα φαντασίας και υπερανεπτυγμένες όλες τις αισθήσεις. Ηγείται μιας ομάδας ορφανών παιδιών («Τα Χαμένα Παιδιά») και μεγαλύτερος αντίπαλός του είναι ο άγριος πειρατής Κάπτεν Χουκ, του οποίου έκοψε το χέρι σε μια μονομαχία. Φίλοι του είναι η Γουέντι, που αντίθετα από αυτόν μεγαλώνει κανονικά και η απαστράπτουσα νεραϊδούλα Τίνκερ Μπελ. (περισσότερα…)

Το περισσότερο γνωστό από τα κράτη που ίδρυσαν οι Τούρκοι ξεκινώντας από την Κεντρ. Ασία. Το όνομά της οφείλει στον ιδρυτή της Οσμάν ή Οθμάν. Είχε διάρκεια ζωής 625 χρόνων (1299 – 1923) και κατά την περίοδο της μεγάλης ακμής της (16ος – 17ος αι.) ήταν μία από τις ισχυρότερες δυνάμεις του κόσμου. Εκτεινόταν σχεδόν από την Κασπία θάλασσα μέχρι την Αδριατική και από το Μαρόκο μέχρι τον Ινδικό ωκεανό.

Η ιστορία της Ο. Αυτ. διαιρείται συνήθως σε πέντε περιόδους: Α΄ περίοδος (1299 – 1453), δηλ. από την ίδρυση της αυτοκρατορίας μέχρι την άλωση της Κωνσταντινούπολης, με την οποία επισφραγίστηκε η κατάκτηση ολόκληρης σχεδόν της χερσονήσου του Αίμου. Β΄ περίοδος (1453-1699), κατά την οποία οι Τούρκοι έφτασαν μέχρι τη Βιέννη και απείλησαν ολόκληρη τη χριστιανική Ευρώπη. Γ΄ περίοδος (1699-1839), εποχή παρακμής, εσωτερικών αναστατώσεων και υποχώρησης από το Δούναβη προς τα Ν. της χερσονήσου του Αίμου. Δ΄ περίοδος (1839-1913), οπότε σημειώνονται προσπάθειες για πολιτικές και στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις, χωρίς όμως αποτελέσματα. Ε΄ περίοδος (1914 -1923), οπότε η Τουρκία αποχωρεί από τη Βαλκανική, εκτός από την Ανατολική Θράκη, χάνει τις αραβικές της επαρχίες και περιορίζεται στα σημερινά της όρια.

Περίοδος Α΄(1299 – 1453). Οι Οθωμανοί Τούρκοι εξορμούν από την Προύσα, προχωρούν προς τα ΒΑ και απορροφούν βαθμιαία τα τουρκικά κρατίδια, που είχαν προκύψει από τη διάλυση της Σελτζουκικής αυτοκρατορίας. Κατά την περίοδο αυτή κυβέρνησαν οι εξής σουλτάνοι: Οσμάν Α΄ (1299-1326), Ορχάν (1326-1359), Μουράτ Α΄ (1359-1389), Βαγιαζίτ Α΄ (1389-1403), Μεσοβασιλεία (1403-1413), Μεχμέτ Α΄ (1413-1421), Μουράτ Β΄ (1421-1451), Μεχμέτ Β΄ (1451-1481).

Τα σημαντικότερα γεγονότα της περιόδου αυτής ήταν η ίδρυση της αυτοκρατορίας από τον Οσμάν Α΄ (1299), οι συγκρούσεις του Ορχάν με τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ανδρόνικο το Νεότερο (1326 – 1328), η συμμαχία του με την αυτοκράτειρα Άννα Παλαιολογίνα και η επέκταση των ορίων του κράτους, η κατάληψη της Άγκυρας από το Μουράτ Α΄ και της Αδριανούπολης, όπου μετέφερε την πρωτεύουσα (1362) από την Προύσα, η διείσδυση στη Σερβία και τη Βουλγαρία, η σταυροφορία των Ευρωπαίων με αρχηγό το βασιλιά της Ουγγαρίας Σιγισμούνδο και η καταστροφή της από το Βαγιαζίτ (1396) η άλωση τέλος της Κωνσταντινούπολης από το Μεχμέτ Β΄ (29 Μαΐου 1453).

Περίοδος Β΄ (1453-1699). Κατά την περίοδο αυτή βασίλεψαν οι σουλτάνοι: Μεχμέτ Β΄ (1451-1481), Βαγιαζίτ Β΄ (1481-1512), Σελίμ Α΄(1512-1520), Σουλεϊμάν Α΄ (1520 – 1566), Σελίμ Β΄ (1566 – 1754), Μουράτ Γ΄(1574-1595), Μεχμέτ Γ΄ (1595-1603), Αχμέτ Α΄ (1603-1617), Μουσταφάς Α΄ (1617-1618), Οσμάν Β΄ (1618-1622), Μουσταφάς Α΄ – για δεύτερη φορά (1622-1623), Μουράτ Δ΄ (1623-1640), Ιμπραχίμ (1640-1648), Μεχμέτ Δ΄ (1648-1687), Σουλεϊμάν Β΄ (1687-1691), Αχμέτ Β΄ (1691-1695), Μουσταφάς Β΄ (1695-1703).

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης οι Τούρκοι προέλασαν προς όλες τις διευθύνσεις. Το 1462 κατέλαβαν το Μιστρά και όλα τα υπόλοιπα ερείσματα των Βυζαντινών στην Πελοπόννησο, το 1456 υπέταξαν όλη τη Σερβία, εκτός από το Βελιγράδι, το 1462 τη Βλαχία και το 1463 τη Βοσνία. Ύστερα κατέλαβαν τη Θάσο, την Ίμβρο, τη Μυτιλήνη, τη Χαλκίδα και στράφηκαν προς τον Εύξεινο, όπου υπέταξαν μεγάλο μέρος της Κριμαίας. Μετά υπέταξαν και τη Βυζαντινή αυτοκρατορία των Μεγαλοκομνηνών της Τραπεζούντας (1461) και στράφηκαν προς τη ΝΑ Ιταλία. Κατά τις επιχειρήσεις αυτές κατέλαβαν τη Ζάκυνθο και τη Λευκάδα. Ο Σελίμ Α΄ διπλασίασε σχεδόν την έκταση του τουρκικού κράτους, κυριεύοντας το Κουρδιστάν (1515) και την Αίγυπτο (1517). Ο διάδοχός του Σουλεϊμάν Α΄ κυρίευσε το Βελιγράδι, τη Ρόδο, τη Βουδαπέστη (1528), και το 1529 στράφηκε κατά της Βιέννης, την οποία πολιόρκησε και κανονιοβόλησε. Αναγκάστηκε όμως να λύσει την πολιορκία, γιατί η φρουρά της πόλης αντιτάχτηκε γενναία. Ύστερα απ` αυτό υπέταξε την Αρμενία και έφτασε μέχρι τη Βαγδάτη. Με το Σουλεϊμάν Α΄ η Τουρκία έφτασε στη μεγαλύτερή της ακμή. Τα σύνορά της ήταν από Αυστρία μέχρι την Περσία και από τα βόρεια παράλια του Εύξεινου μέχρι την Αραβία και τη Μεσοποταμία, ενώ η τουρκική κυριαρχία αναγνωριζόταν και στα βόρεια παράλια της Αφρικής, μέχρι το Μαρόκο. Αλλά από τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Σουλεϊμάν Α΄ άρχισαν τα πρώτα συμπτώματα της παρακμής, που εντάθηκαν στα χρόνια των ανάξιων διαδόχων του. Η πρώτη μεγάλη ήττα των Τούρκων σημειώθηκε στη Ναύπακτο, όπου οι Βενετοί κατέστρεψαν τον τουρκικό στόλο (1571). Νέες κατακτήσεις οι Τούρκοι πέτυχαν το 1639 με την κατάληψη της Βαγδάτης, το 1669 με την ολοκλήρωση της υποταγής της Κρήτης και το 1672 με την απόσπαση της Ποδολίας από την Πολωνία. Το 1683 επιχείρησαν για δεύτερη φορά να καταλάβουν τη Βιέννη, αλλά απέτυχαν και πάλι. Συνέπεια της αποτυχίας αυτής ήταν να συνασπιστούν οι χριστιανικές δυνάμεις και να αρχίσουν την απόσπαση περιοχών της Ο. Αυ. Οι Βενετοί κατέλαβαν τη Λευκάδα, την Πρέβεζα, την Κορώνη, την Καλαμάτα (1685) και τον επόμενο χρόνο το Ναβαρίνο, τη Μεθώνη, το Ναύπλιο, την Πάτρα, τη Ναύπακτο, την Κόρινθο και την Αθήνα. Νίκες σημείωσαν και οι Πολωνοί, καθώς και οι Αυστριακοί. Οι Τούρκοι υποχρεώθηκαν να υπογράψουν τις συνθήκες του Κάρλοβιτς (1699), με τις οποίες έγινε ο πρώτος διαμελισμός της αυτοκρατορίας. Υποχώρησαν κάτω από το Δούναβη, ενώ η Βενετία κράτησε ολόκληρη την Πελοπόννησο και τη Δαλματία· η Ρωσία κατέλαβε το Αζόφ και έτσι κατέβηκε στον Εύξεινο.

Περίοδος Γ΄ (1699 – 1839). Σουλτάνοι της περιόδου αυτής υπήρξαν Μουσταφάς Β΄ (1695-1703), Αχμέτ Γ΄ (1703-1730), Μαχμούτ Α΄ (1730-1754), Οσμάν Γ΄ (1754-1757), Μουσταφά Γ΄ (1757-1773), Αβδούλ Χαμίτ Α΄ (1773-1789), Σελίμ Γ΄ (1789-1807), Μουσταφάς Δ΄ (1807-1808), Μαχμούτ Β΄ (1808-1839). Σημαντικότερα γεγονότα: Οι Τούρκοι κατά το Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1709-1711) κέρδισαν το Αζόφ και το 1715 από τους Βενετούς την Πελοπόννησο και αρκετά νησιά. Το 1718 όμως υπέγραψαν τη δυσμενή γι` αυτούς συνθήκη του Πασάροβιτς, για να σταματήσουν την προέλαση των Αυστριακών, που είχαν φτάσει μέχρι την Αδριανούπολη, αλλά με τη συνθήκη του Βελιγραδίου (1739) κατόρθωσαν να ανακτήσουν το Βελιγράδι και τη Βλαχία. Κατά το Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1768 – 1774 η Τουρκία ηττήθηκε και στη στεριά και στη θάλασσα. Οι Ρώσοι μάλιστα υποκίνησαν τη γνωστή ελληνική επανάσταση με τον Ορλόφ (1796), η οποία είχε άτυχο τέλος. Ο πόλεμος αυτός τελικά έληξε με τη συνθήκη του Κιουτσούκ – Καϊναρτζή, που ευνοούσε τους Ρώσους. Μεταξύ 1807 και 1808 σημειώθηκαν μεγάλες εξεγέρσεις γενιτσάρων, που έφεραν στο θρόνο το Μαχμούτ Β΄. Στα χρόνια της βασιλείας του ο Μίλος Οβρένοβιτς επαναστάτησε και έδιωξε τους Τούρκους από τη Σερβία (1817). Το 1821 επαναστάτησαν οι Έλληνες και απελευθερώθηκαν (1829). Το 1830 επαναστάτησε ο σατράπης της Αιγύπτου Μοχάμετ Άλη. Ο γιος του Ιμπραήμ εισέβαλε στη Συρία και προέλασε μέχρι τα πρόθυρα της Κωνσταντινούπολης. Τότε όμως σημειώθηκε η επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων και ο νικητής Μοχάμετ Άλι απέσυρε τα στρατεύματά του, αφού εξασφάλισε την πλήρη ανεξαρτησία του.

Περίοδος Δ΄ (1839-1913). Σουλτάνοι της περιόδου ήταν οι Αβδούλ Μετζίτ Α΄ (1839-1861), Αβδούλ Αζίζ (1861-1876), Μουράτ Ε΄(1876), Αβδούλ Χαμίτ Β΄ (1876-1909), Μεχμέτ Ε΄ (1909-1917). Τα σημαντικότερα γεγονότα: Το 1839 ο σουλτάνος υπέγραψε το περίφημο αυτοκρατορικό διάταγμα, το γνωστό ως Χάτιχου – μαγιούν, με το οποίο καθιερώνονταν φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στην Τουρκία. Με τη σύμβαση του Λονδίνου (1841) η Τουρκία πέτυχε να μπορεί να κλείνει τα Στενά του Βόσπορου και σε περίοδο ειρήνης. Νέος Ρωσοτουρκικός πόλεμος έγινε το 1853-1856 στην Κριμαία, από τον οποίο η Ρωσία αποχώρησε με σημαντικές ζημιές. Αλλά το 1871 με τη συνθήκη του Λονδίνου πέτυχε την ακύρωση των διατάξεων της συνθήκης του Παρισιού, των σχετικών με το καθεστώς των Στενών. Το 1876 εκδόθηκε το πρώτο τουρκικό σύνταγμα. Ο νέος Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1877-1878 έληξε με την υπογραφή της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, η οποία στρεφόταν όχι μόνο κατά της Τουρκίας, αλλά και κατά της Ελλάδας, με τη δημιουργία της Μεγάλης Βουλγαρίας. Το 1878 επίσης η Τουρκία παραχώρησε την Κύπρο στην Αγγλία. Κατά το 1894-1895 επαναστάτησαν οι Αρμένιοι. Η επανάσταση αυτή έληξε με μεγάλη σφαγή των Αρμένιων. Ακολούθησε η Κρητική επανάσταση του 1896 και ο άτυχος για την Ελλάδα Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897. Το 1908 κηρύχτηκε στη Θεσσαλονίκη η Νεοτουρκική επανάσταση, η οποία επιβλήθηκε και εφάρμοσε πολιτική εθνικιστική, που απέβλεπε στην εξόντωση των μη τουρκικών πληθυσμών, δηλ. Ελλήνων, Αρμένιων και Αράβων. Ο Τουρκοϊταλικός πόλεμος του 1911 έληξε με την απώλεια της Λιβύης για την Τουρκία. Επακολούθησαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι (1912-1913), που είχαν ως συνέπεια τον ακρωτηριασμό της Τουρκίας.

Περίοδος Ε΄ (1913-1923). Σουλτάνοι της περιόδου αυτής ήταν οι Μεχμέτ Ε΄ (1909-1917), Μεχμέτ Στ΄ Βαχετντίν (1917-1922), Αβδούλ Μετζίτ Β΄ (1922-1924). Τα γεγονότα: Στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο η Τουρκία βρέθηκε αντίπαλη με τους Συμμάχους και μετά την κατάρρευση του μετώπου της στην Παλαιστίνη, Συρία και Μεσοποταμία, αναγκάστηκε να υπογράψει ανακωχή (1918). Αμέσως μετά οι Σύμμαχοι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και τα Στενά και άρχισαν τις συζητήσεις τις σχετικές με την τύχη της Τουρκίας. Το Διασυμμαχικό Συμβούλιο αποφάσισε να αναθέσει στην Ελλάδα την κατάληψη της Σμύρνης και της ενδοχώρας της (1919) και επακολούθησε η ελληνική Μικρασιατική εκστρατεία, που έληξε με τη καταστροφή του ελληνικού στρατού της Μ. Ασίας (1922). Με την επικράτηση του Κεμάλ έληξε η περίοδος της Ο. Αυ. και άρχισε η νέα περίοδος της Δημοκρατίας της Τουρκίας (1924).


Ο πάπας
Ουρβανός Β’ συγκάλεσε το 1095 την περίφημη σύνοδο στο Κλερμόν-Φεράν με σκοπό να προωθήσει τις δικές του βλέψεις, κυρίως την επανένωση της ελληνικής και της λατινικής Εκκλησίας. Στο κήρυγμά του κατά τη λήξη της συνόδου, ο γαλλικής καταγωγής πάπας ευφυώς απευθύνθηκε στους μικροευγενείς της Γαλλίας και της Λοθαριγγίας ζητώντας τους να πάψουν να μάχονται κατά των ομοθρήσκων τους και να αρχίσουν να πολεμούν εκεί όπου ο φόνος θα έπιανε τόπο. Ο αντίκτυπος αυτού του κηρύγματος ήταν συγκλονιστικός. Αν και δεν είναι σίγουρο ότι ο πάπας ανέφερε συγκεκριμένα την Ιερουσαλήμ, σύντομα η Ιερή Πόλη έγινε ο στόχος των Σταυροφόρων. Διάφοροι επίσκοποι τάχθηκαν επιτόπου υπέρ της Σταυροφορίας και σύντομα αρκετοί κοσμικοί ηγεμόνες ακολούθησαν το παράδειγμά τους. Ωστόσο, η Σταυροφορία δεν ήταν εγχείρημα των μεγάλων βασιλιάδων της Ευρώπη (περισσότερα…)