Archive for the ‘ΒΙΝΤΕΟ’ Category

Για τη σφαγή του Διστόμου γράφτηκαν αρκετά βιβλία και θα γραφτούν ακόμα πολλά. Η προσέγγισή μας θα ήταν ελλειπής αν στηριζόταν αποκλειστικά σε κάποιο ή σε κάποια από αυτά. Προτιμήσαμε την αφηγηματική, παραστατική και συνάμα βασισμένη στα κεντρικά γεγονότα,  προσέγγιση του παρακάτω υλικού που είναι αποσπάσματα από το κείμενο που συνέγραψε ο Διστομίτης Στάθης Σταθάς, με την ευκαιρία κυκλοφορίας τριπτύχου για τα πενηντάχρονα της σφαγής του Διστόμου, το 1994.


«…Στις 10 Ιουνίου 1944 ο τόπος μας γνώρισε μία από τις αγριότερες σφαγές που έγιναν ποτέ στον κοσμο. Διακόσιοι δεκαοκτώ συμπολίτες μας θανατώθηκαν απο τους Ναζί του Χίτλερ χωρίς να μάθουν ποτέ το γιατί.
 Ανάμεσα σ’αυτούς ανήμποροι γέροι, έγκυες γυναίκες, αβάπτιστα μωρά πρόσφεραν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας, την ειρήνη, τον πολιτισμό. «

ΙΣΤΟΡΙΚΟ – Σάββατο 10 Ιουνίου 1944.

Τα νέα από το μέτωπο ήταν καλά.
Ξημέρωνε μια ακόμα μέρα εργασίας και ελπίδας. Η μέρα της λευτεριάς και της ειρήνης κοντοζύγωνε. Τέσσερις μέρες πρίν, στις 6 Ιουνίου, οι σύμμαχοι είχαν αποβιβαστεί στη Νορμανδία. Οι Γερμανοί κατακτητές βλέπονιας να φτάνει το τέλος της αυτοκρατορίας τους καταλαμβάνονται από αμόκ καταστροφής. Βγάζουν διαταγές γενοκτονίας.

«Ένας Γερμανός σκοτωμένος – πενήντα Ελληνες, δέκα Γερμανοί – ένα χωριό»
(περισσότερα…)

Ιστορική μέρα αποδείχθηκε για τον Παναθηναϊκό η 1η Ιουνίου του 1930, καθώς σημείωσε την μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία των ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, συντρίβοντάς τον με 8-2!
Οι «πράσινοι» αντιμετώπιζαν τους «ερυθρόλευκους» στη διεκδίκηση του πρώτου τους τίτλου, με τον κάτοχο του τροπαίου, Άρη Θεσσαλονίκης να έχει τεθεί νοκ άουτ. Οι ευρηματικοί φίλοι των Πειραιωτών σίγουροι για την ανωτερότητα της ομάδας τους, έφτασαν στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας κρατώντας ένα φέρετρο για να «κηδέψουν» τον Παναθηναϊκό, όμως τα σχέδιά τους ανατράπηκαν. Τότε οι «ερυθρόλευκοι» αγωνίζονταν με την μεγάλη ομάδα των αδερφών Ανδριανόπουλων, ενώ στον πάγκο τους  καθόταν ο Τσεχοσλοβάκος Γιαν Κοψίβα με θητεία στην Μπαρτσελόνα. Προπονητής των «πράσινων» ήταν ο Ούγγρος Γιόσεφ Κίνσλερ.

Το πρώτο ημίχρονο λήγει, με τους «πράσινους» να βρίσκονται ήδη μπροστά με 4 -0 με τους Συμεωνίδη και Μεσσάρη που πετυχαίνουν από δύο γκολ. Στο δεύτερο ημίχρονο οι γηπεδούχοι συνέχισαν το ρεσιτάλ με ακόμα ένα γκολ από τον Πιεράκο. Ο Γιώργος  Ανδριανόπουλος σημείωσε δύο τέρματα μειώνοντας για τους Πειραιώτες ωστόσο ένα αυτογκόλ του Κουράντη και δύο τέρματα των Πιερράκο και Μηγιάκη έδωσαν ακόμα μεγαλύτερη έκταση στον θρίαμβο, διαμορφώνοντας το τελικό 8-2 για τον Παναθηναϊκό.
Το παιχνίδι παρακολούθησαν 10.000 θεατές (ρεκόρ προσέλευσης εκείνης της εποχής), ενώ αμέσως  μετά τη λήξη του αγώνα το φέρετρο διαλύθηκε και τα κομμάτια του χρησίμευσαν για τα επεισόδια που ακλούθησαν, τα πρώτα ίσως καταγεγραμμένα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Δείτε τι έγραφε η εφημερίδα «Βραδυνή» εκείνη την εποχή για τα προεόρτια αλλά και τα επινίκια του ματς:
«Πήγατε χθες στο ματς Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού στο ποδοσφαιρικόν γήπεδον της λεωφόρου Αλεξάνδρας; Εάν όχι, χάσατε! Θα βλέπατε μια πρωτοφανώς μαινομένην ανθρωποθάλασσα, αλαλάζοντα και φρενιτιώντα πλήθη, διηρημένον και φανατισμένον κόσμον, έξαλλος από ενθουσιασμόν, λαϊκές μάζες, δεκάδες χιλιάδες πεισμωμένους και εμπαθείς θεατάς.
Η νίκη του Παναθηναϊκού έδωσεν ευκαιρίαν να φανή πως πανηγυρίζουν οι Αθηναίοι νίκες. Η Γλυφάδα… κάηκε ως τις πρωινές ώρες της Δευτέρας. Και οι παραθερίζοντες ξαφνιάστηκαν. Βούιζε ο τόπος από φωνές. Οχτώωω!.. οχτώωω!.. Οι Πειραιώτες φίλαθλοι, αναμένουν με αγωνίαν την ρεβάνς του αγώνος της παρελθούσης Κυριακής. Ασφαλώς όμως χωρίς να ετοιμάζουν… νεκροφόρες. Κάθε βράδυ στο θέατρο του «Λαού», στην επιθεώρησι «έξω όλα», χαλάει κόσμος με ένα νούμερο αθλητικό, στο οποίο σατιρίζονται αθλητικά πρόσωπα και πράγματα. Τώρα δε με την νίκη του Παναθηναϊκού οι φίλοι του χαλού τον κόσμο. Ιδιαίτερα όταν ακούγεται το εξής τραγούδι που τραγουδούν όλοι μαζί: Έγινε ένα ματς το δείλι, πούταν όλο μεγαλείο, κι’ εδοκιμάσθη το τριφύλλι, με το οκτώ-δύο».
Χαρακτηριστικό ήταν και το δίστιχο που σκάρωσαν μετά το τέλος της αναμέτρησης οι φίλοι του Παναθηναϊκού με αναφορά στο αστέρι της ομάδας, Άγγελο Μεσσάρη που πέτυχε δύο γκολ:«Βάλαμε οχτώ στον Ολυμπιακό και τέσσερα στον Άρη, γεια σου Άγγελε Μεσσάρη!».

Η Κάκια Αναλυτή γεννήθηκε το 1934 στον Πειραιά. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, όπου δίδασκε ο Δημήτρης Ροντήρης, και το 1955 έκανε το ντεμπούτο της στο θεατρικό σανίδι με τον θίασο του Διονύση Παγουλάτου, στο «Φιόρε του λεβάντε» του Γρηγόρη Ξενόπουλου. Ακολούθησε συνεργασία με το θίασο του Αδαμάντιου Λεμού στον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας» και με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη στο έργο «Βαθιές είναι οι ρίζες».

Συνεργαζόμενη με το θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, έπαιξε σε πολλά έργα, κυρίως κωμωδίες («Μάμα», «Η κυρία δε με μέλλει», «Κλέφτρα αγάπη μου», «Άσπρο, μαύρο, κόκκινο», «Μαθήματα ηθικής», «Μαριάνα Πινέδα»). Στο θίασο αυτό γνώρισε και παντρεύτηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’50 τον Κώστα Ρηγόπουλο, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, την ηθοποιό Ζωή Ρηγοπούλου.

Ακολούθησαν συνεργασίες με τη «Νέα Σκηνή» του Κωστή Λειβαδέα, του Ντίνου Ηλιόπουλου, της Κατερίνας Ανδρεάδη, του Νίκου Χατζίσκου (1962, στην «Όπερα της πεντάρας» του Μπρεχτ). Την περίοδο 1962-1963 με τον Κ. Ρηγόπουλο και τον Γιάννη Αργύρη συνέπτυξαν θίασο και ανέβασαν την κοινωνική ηθογραφία των Βαγγέλη Γκούφα – Βασίλη Ανδρεόπουλου «Μια πόρτα δραχμές πεντακόσιες».

Το χειμώνα του 1963 δημιουργείται ο θίασος Ρηγόπουλου – Αναλυτή και το θέατρο (χειμερινό και καλοκαιρινό) «Αναλυτή», όπου μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ’90 το ζεύγος ανέβασε πολλά έργα, κυρίως μπουλβάρ. Η μεγάλη επιτυχία (1967) και επί χρόνια επαναλαμβανόμενη, του θιασαρχικού ζεύγους, με υποκριτικά κυρίαρχη την Κάκια Αναλυτή, ήταν η κωμωδία «Αγάπη μου Ουάουα». (περισσότερα…)

Ο Άκης Ζήκος (πραγματικό όνομα Ανδρέας Βασίλειος Ζήκος· Αθήνα, 1 Ιουνίου 1974) είναι απερχόμενος Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στο χώρο του κέντρου, κυρίως ως αμυντικό χαφ. Ξεκίνησε την καριέρα του στην Α΄ Εθνική παίζοντας στην Ξάνθη το 1993. Το 1998 πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ, με την οποία αγωνίστηκε 99 φορές σε 5 σεζόν (1998-2002)και κατέκτησε 2 Κύπελλα Ελλάδας το 2000 και το 2002.

Το καλοκαίρι του 2002 πήγε στη Γαλλία κουβαλώντας τη φήμη του καλύτερου Έλληνα μέσου αμυντικού και υπέγραψε συμβόλαιο 3 ετών με τη Μονακό. Την πρώτη σεζόν η παρουσία του εκεί τερματίστηκε πρόωρα μετά τον τραυματισμό του στο γόνατο, το Φεβρουάριο του2003. Την ίδια σεζόν πανηγύρισε με τη Μονακό την κατάκτηση του γαλλικού Λίγκ Καπ. Μετά το χειρουργείο και το διάστημα αποθεραπείας που ακολούθησε επανήλθε στην ενεργό δράση για την περίοδο 2003-2004. Το 2004 έγινε ο πρώτος Έλληνας ποδοσφαιριστής που συμμετείχε σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ (με τη Μονακό), παρά την ήττα της ομάδας του από την Πόρτο στον τελικό με 3-0.

Ο Ζήκος επέστρεψε στην Ελλάδα τον Αύγουστο του 2006 υπογράφοντας συμβόλαιο διάρκειας δυο ετών με την AEK. Οι δηλώσεις του κατά της διαιτησίας έπειτα από το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στις 16 Δεκεμβρίου του 2007 στο γήπεδο Καραϊσκάκη προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων και συζητήσεων και οδήγησαν στην ποινή τριών αγωνιστικών εκτός αποστολής.Το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του ήταν στις 20 Απριλίου 2008 εναντίον του Αστέρα Τρίπολης όπου αποθεώθηκε από τους 45.000 οπαδούς της ΑΕΚ μέσα στο ΟΑΚΑ. (περισσότερα…)

Και να που έφτασε η 36η επέτειος του «ηρωικού» Πολυτεχνείου που ούτε τη… «χούντα» έριξε (μιας και ήρθε η χειρότερη «χούντα» του Ιωαννίδη), ούτε «ήρωες» είχε αφού οι μαλλιάδες και πολλά από τα παιδιά των λουλουδιών που έκαναν την δήθεν… αντίσταση, εξαργύρωσαν και με το παραπάνω τις υπηρεσίες τους στα κομματικά και βουλευτικά έδρανα (βλ. Δαμανάκη, Λαλιώτης, Μπίστης κλπ.), ούτε και φυσικά νεκρούς είχε αφού οι λίγοι περαστικοί που έχασαν την ζωή τους στους γύρω δρόμους, σκοτώθηκαν από αδέσποτες σφαίρες και καμία σχέση δεν είχαν με το όλο καλοστημένο σκηνικό που λάμβανε χώρα εντός του Πολυτεχνείου.

Εν πάση περιπτώσει, το ιστολόγιο αυτό δεν έχει καμία όρεξη να μπεί σε μία άνευ ουσίας ιστορική διένεξη περί όσων συνέβησαν (ή δεν συνέβησαν) την 17η Νοεμβρίου 1973. Όσοι έζησαν την περίοδο εκείνη είναι σε θέση να κρίνουν. Επίσης, σε καμία περίπτωση δεν θα παίξουμε το ρόλο του απολογητή του καθεστώτος της 21ης Απριλίου. Όχι επειδή φοβόμαστε μην μας χαρακτηρίσουν… «ακραίους»(όπως τρέμουν κάποιοι άλλοι πολιτικώς “ορθοί”… ακροδεξιοί), αλλά για τον λόγο ότι από άποψη Αισθητικής και Ιδεών βρισκόμαστε μακριά από το καθεστώς εκείνο (το οποίο οφείλουμε σε κάθε περίπτωση να πούμε, και για να είμαστε δίκαιοι, προσέφερε -αν και 7ετές- περισσότερες υπηρεσίες στην Πατρίδα και τον Λαό από την… 35χρονη “μεταπολιτευτική δημοκρατία”). Ως ΠΥΡΗΝΑΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και εν είδει αφιερώματος στην μεγάλη αυτή «επέτειο», θ’ αναφερθούμε στην τραγική ιστορία μιάς ηρωίδας (άγνωστης σήμερα), της νεαρής Ηλένιας Ασημακοπούλου.Την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου λοιπόν, το 1974, ανάμεσα στα λουλούδια και τις φωτογραφίες υπαρκτών και ανύπαρκτων νεκρών (σύγχρονων και παλαιότερων, μιας και είχαν βάλει φωτογραφίες σκοτωμένων του 1944, του 1950 κλπ) που γέμισαν το πολυπαθές κτίριο, τις μάντρες, τις αυλές και τα κάγκελά του, ήταν και το σκίτσο μιας ωραιότατης νεαρής κοπέλας. Δίπλα του, στο ίδιο κάγκελο -που έμεινε στην “ιστορία” σαν της Ηλένιας το κάγκελο- υπήρχε ένα σημείωμα με τα εξής δακρύβρεχτα: “Την λένε Ηλένια Ασημακοπούλου. Είναι το κορίτσι μου. Χάθηκε το βράδυ της σφαγής. Κανένας δεν την ξανάδε. Πήγα σπίτι της αλλά έχουν χαθεί και οι γονείς της. Όποιος ξέρει για το μαρτυρικό τέλος της ας με πληροφορήσει.” Το “δράμα” το πήραν οι εφημερίδες, μία από αυτές δε – η “Αυγή”- έγραψε κατά λέξη τα εξής κάτω από το σπαραξικάρδιο τίτλο: “Τί απόγινε η Ηλένια μου; Η τραγωδία ενός αγοριού που ψάχνει ακόμα για το δολοφονημένο κορίτσι του” και τον υπότιτλο: “Ηλένια Ασημακοπούλου. Χτυπήθηκε στις 17 Νοέμβρη στη Στουρνάρη από σφαίρα. Τι απόγινε;”, λέει: Το σκίτσο της μικρής κοπέλας με το τραγικό ερώτημα κρεμόταν από τα κλαδιά της ελίτσας που φυτεύτηκε στο χώρο του Πολυτεχνείου. Αργότερα τοποθετήθηκε κι αλλού, κι αλλού, ανάμεσα στα λουλούδια. Με το ίδιο πάντα ερώτημα “Τι απόγινες;”.

Σε λίγο όμως αποκαλύφθηκε τί απέγινε το νεαρό κορίτσι. Το σκίτσο (φωτό) της “δολοφονημένης” Ηλένιας (στο οποίο τόσοι φοιτητές και τόσες φοιτήτριες γονυπέτησαν δακρυσμένοι) ήταν παρμένο από διαφήμιση σαμπουάν της αγγλικής εταιρίας “ΜΠΡΕΚ” και είχε δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά και στην αγγλική έκδοση του τριμηνιαίου “Βογκ” (το σκίτσο της διαφημίσεως -είναι παστέλ- το φιλοτέχνησε ο Άγγλος ζωγράφος Νίκολας Ήγκον και ως μοντέλο ποζάρησε η Νεοζηλανδή Νάνσυ Κρίντλαντ, γνωστό και πανάκριβο φωτομοντέλο που από ηλικίας 4 χρονών ζει στο Λονδίνο). Αυτή ήταν η τραγική ιστορία της νεαρής Ηλένιας, μίας από τις πολλές «ηρωίδες» της μεγάλης αυτής εξέγερσης… Ελπίζουμε να βοηθήσαμε στην διαλεύκανση της ιστορικής αλήθειας…


Θωμάς Μαύρος αφιέρωμα
Ποιος, ποιος, ποιος, ο Μαύρος ο θεός!
Θωμάς Μαύρος
Στις 31 Μαΐου 1954, την ώρα που το φίλαθλο κοινό της Υφηλίου περίμενε την έναρξη του Μουντιάλ της Ελβετίας, γεννήθηκε ο δεύτερος γιος μίας οικογένειας από την Καλλιθέα. Μη βιάζεστε να μας «την πείτε», διότι το γεγονός αυτό έμελλε… να αλλάξει την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το αγόρι που γεννήθηκε τότε και σήμερα κλείνει τα 57 του χρόνια, δεν είναι άλλος από τον Θωμά Μαύρο, τον πρώτο σκόρερ όλων των εποχών στην Α’ Εθνική και έναν από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές που πέρασαν ποτέ από τα ελληνικά γήπεδα!Από μικρό παιδί ακόμα, όταν ως μασκότ (!) του Πανιωνίου εντυπωσίαζε τον κόσμο με τα κόλπα του στην ανάπαυλα του ημιχρόνου, μέχρι το 1991, όταν κρέμασε οριστικά τα παπούτσια του στο ίδιο γήπεδο, η ζωή του Μαύρου ήταν συνυφασμένη με το ποδόσφαιρο. Από μικρός εντάχθηκε στις ακαδημίες των «κυανέρυθρων» και το ταλέντο του ξεχώρισε γρήγορα ανάμεσα στα υπόλοιπα παιδιά. Γι’ αυτό τον λόγο το 1970, σε ηλικία μόλις 16 ετών, προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα από τον Αγγλο τεχνικό, Τζο Μάλετ. Ένα αστέρι είχε μόλις ανατείλει. (περισσότερα…)
Ηγετική μορφή του ’21, στρατιωτικός και πολιτικός. Γεννήθηκε το 1793 ή το 1795 στα Ψαρά, στους κόλπους μιας οικογένειας με μεγάλη ναυτική παράδοση. Ο πατέρας του Μιχαήλ ή Μικές Κανάργιος ή Κανάριος διατέλεσε επανειλημμένα δημογέροντας του νησιού και από τον γάμο του με τη Μαρία απέκτησε τρία αγόρια, τον Αναγνώστη, τον Γεώργιο και τον Κωνσταντίνο.
Ο Κωνσταντής έμεινε ορφανός από μικρός και ακολούθησε το ναυτικό επάγγελμα με το επίθετο Κανάρης. Δούλεψε ως μούτσος στο μπρίκι του θείου του Δημήτρη Βουρέκα, που μετέφερε Σουλιώτες από την Πάργα στη Λευκάδα και έμαθε τα μυστικά της θάλασσας. Μετά τον θάνατο του θείου, ανέλαβε καπετάνιος του πλοίου του, με το οποίο πραγματοποίησε πολλά εμπορικά ταξίδια στη Μεσόγειο. Σε ηλικία 22 ετών παντρεύτηκε τη Δέσποινα Μανιάτη, κόρη γνωστής ναυτικής οικογένειας των Ψαρών, με την οποία απέκτησε επτά παιδιά.
Ο Κανάρης δεν φαίνεται να είχε μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία, αλλά όταν ξέσπασε η Επανάσταση, ήταν από τους πρώτους που έλαβαν μέρος στον Αγώνα. Κατατάχθηκε ως απλός ναύτης στον
ψαριανό στολίσκο, που συγκρότησε ο φίλος του Νικολής Αποστόλης. Από τις πρώτες επιχειρήσεις άρχισε να εξειδικεύεται στα πυρπολικά και να γίνεται ο φόβος και ο τρόμος του τουρκοαιγυπτιακού στόλου. Η φήμη του γρήγορα ξεπέρασε τα στενά όρια του ελληνικού χώρου και έγραψαν γι’ αυτόν ο λόρδος Βύρων, ο Βίκτωρ Ουγκώ, ενώ ο άγγλος ιστορικός Γκόρντον σημείωνε «είναι ο πιο έξοχος εκπρόσωπος του ηρωισμού, που η Ελλάδα όλων των εποχών μπορεί να υπερηφανεύεται».
Ο Κανάρης κέρδισε την εκτίμηση και των συναγωνιστών του και για τη σωφροσύνη του χαρακτήρα του. Γι’ αυτό ανήλθε και στα υψηλότερα αξιώματα της Πολιτείας μετά την απελευθέρωση. Το 1827 αντιπροσώπευσε τα Ψαρά στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας και ήταν ένας από τους πιο θερμούς υποστηρικτές του Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος τον χρησιμοποίησε για την καταστολή των διαφόρων ανταρσιών στη Μάνη και την Ύδρα. Μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη, αποσύρθηκε από την ενεργό δράση και εγκαταστάθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου. (περισσότερα…)