Archive for the ‘ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ’ Category

Η Κάνδανος, ένα μικρό χωριό της Κρήτης, έμελλε να γίνει ένα από τα μνημεία της ναζιστικής θηριωδίας κατά τη διάρκεια του Β` Παγκοσμίου Πολέμου. Το ολοκαύτωμα της Κανδάνου στις 2 Ιούνη 1941 ήταν απάντηση των Γερμανών εισβολέων στην ηρωική αντίσταση του λαού της Κρήτης, στο έπος που γράφτηκε στην Ιστορία ως «Μάχη της Κρήτης».

Η «Μάχη της Κρήτης» άρχισε στις 20 Μάη 1941, όταν οι Γερμανοί επιχείρησαν με μαζικές ρίψεις αλεξιπτωτιστών να καταλάβουν τα νευραλγικά σημεία του νησιού. Συνάντησαν τη σθεναρή αντίσταση του κρητικού λαού, που με όποια μέσα διέθετε απέκρουσε τους εισβολείς, προκαλώντας τους μεγάλες απώλειες. Η «Μάχη της Κρήτης» τελείωσε στις 31 Μάη με την κατάληψη ολόκληρου του νησιού από τους Γερμανούς και την αποχώρηση των τελευταίων Αγγλων στρατιωτών, με κατεύθυνση την Αίγυπτο. Οι κατακτητές ρίχτηκαν με εκδικητική μανία κατά του αδούλωτου λαού της Κρήτης. (περισσότερα…)

Advertisements

Ήταν γιος του Κατσή, γι’ αυτό και τον ονόμαζαν και Κατσάκο. Πήρε μέρος στους πολέμους του Εικοσιένα και διακρίθηκε ιδιαίτερα στις μάχες εναντίον του Ιμπραήμ στη Μεσσηνία. Στα χρόνια του Καποδίστρια φυλακίστηκε. Κατόρθωσε όμως να δραπετεύσει από το Ναύπλιο και να φθάσει στην επαναστατημένη Μάνη, όπου ανέκοψε και κυριολεκτικά διέλυσε την εκστρατεία του διοικητή της Καλαμάτας Κορνηλίου εναντίον της Τσίμοβας και των Μανιατών.

Στα 1834, όπου και πάλι η Μάνη επαναστάτησε εναντίον της Αντιβασιλείας, πήρε μέρος ενεργό στις συγκρούσεις με το βαυαρικό στρατό του στρατηγού Φέδερ, που κατατροπώθηκε και στο μεγαλύτερο μέρος αιχμαλωτίστηκε. Ο Βαυαρικός στρατός πραγματοποιούσε την τρίτη1 απόπειρα γκρεμίσματος των Μανιάτικων Πύργων, που τελικά αναβλήθηκε.

Θεωρείται από τις ευγενέστερες φυσιογνωμίες του Αγώνα, εξαιτίας της συμπεριφοράς και του σεβασμού του απέναντι στους αιχμαλώτους. Πέθανε στη Μάνη στα 1859.

Παραπομπή (Α. Δ. Δασκαλάκη «Αρχείον Τζωρτζάκη – Γρηγοράκη, Ανέκδοτα Ιστορικά έγγραφα της Μάνης, 1810 – 1815»).
1. Μια πρώτη απόπειρα επί Θεοδωρόμπεη Γρηγοράκη (1810-1815) οι Τούρκοι μ’ ένα έγγραφο, σ’ εκτέλεση για την καταστολή πειρατείας εκ μέρους των Μανιατών, σουλτανικού φιρμανιού διάταξαν: να γκρεμιστούν οι Πύργοι οι χρησιμεύοντες ως καταφύγιο των πειρατών και μ’ ένα άλλο έγγραφο: να γκρεμιστούν όλοι γενικώς οι Πύργοι της Μάνης και να απαγορευτή η ανέγερση νέων ουδέποτε εξετελέσθη κανένα. Δεύτερη, παρόμοια, απόπειρα επί Καποδίστρια·άκαρπη και τούτη. (περισσότερα…)

Γεννήθηκε το 1770 στο Ραμαβούνι Μεσσηνίας από τη Ζαμπία Κωτσάκη και τον Κωσταντή Κολοκοτρώνη.Ο πατέρας του σκοτώθηκε κατά την διάρκεια της επανάστασης του 1770 μαζί με δύο αδέλφια του από τους Τούρκους.Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έγινε κλέφτης και στα 15 του καπετάνιος. Πολέμησε στο ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1805 και για αυτή του τη δράση κυνηγήθηκε από τους Τούρκους.
Το 1810 εντάχθηκε στον αγγλικό στρατό και για την ανδρεία του στις μάχες εναντίον των Γάλλων πήρε το βαθμό του ταγματάρχη. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρία. Στις 23 Μαρτίου 1821 ύψωσε την σημαία της επανάστασης στην Καλαμάτα. Έλεγε σε αυτούς που τον ρωτούσαν για την έκβαση του αγώνα » είδα ένα όνειρο ότι ο Θεός υπέγραφε ένα συμβόλαιο …την ελευθερία της Ελλάδος και ο Θεός την υπογραφή του δεν την παίρνει πίσω».Πήρε μέρος σε όλες σχεδόν τις μεγάλες μάχες της επανάστασης με αποκορύφωμα την άλωση της Τριπολιτσάς αλλά και την καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια σώζοντας την επανάσταση.
Ονομάστηκε αρχιστράτηγος των ελληνικών δυνάμεων.Κατά την είσοδο στην Τριπολιτσά αναφέρει στα απομνημονεύματα του «όταν έμβηκα στην Τριπολιτσά με έδειξαν τον πλάτανο είς το παζάρι όπου εκρέμαγαν τους Έλληνες …αναστέναξα και είπα.Αίντε πόσοι από το σόγι μου και από το έθνος μου εκρεμάσθησαν εκεί και διέταξα και τον έκοψαν».
Κατά την διάρκεια του πρώτου εμφυλίου προσπάθησε να συνετίσει τις δύο πλευρές,δεν τα κατάφερε ,και τάχθηκε με το μέρος των οπλαρχηγών. Αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθεί ο γιός του Πάνος και ο ίδιος να φυλακιστεί μαζί με άλλους οπλαρχηγούς στο Ναύπλιο. Μετά την εισβολή του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο,τις διαδοχικές ήττες των Ελλήνων και την λαϊκή απαίτηση, η κυβέρνηση τον ελευθερώνει. (περισσότερα…)

Τα γεγονότα το Δεκέμβρη του 1944 αποτελούν την πλέον αιματοβαμμένη στιγμή της μετα-απελευθερωτικής Αθήνας, αν λάβουμε υπ’ όψη το περιορισμένο χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο πραγματοποιήθηκε και την ένταση με την οποία εκδηλώθηκε.

Κάποιοι τον χαρακτήρισαν «κόκκινο», εμπνευσμένοι, ίσως, από το αίμα που χύθηκε ή για να του δώσουν έντονη κομμουνιστική απόχρωση.

Άλλοι τον ονομάτισαν «Μεγάλο», θεωρώντας ενδεχομένως πως οι 17.000 νεκροί και τραυματίες μιας σφαγής είναι μεγαλείο. Το ζήτημα που τίθεται είναι: για ποιους;

Ορισμένοι το είπαν επανάσταση. Ξέχασαν, όμως, πως μια επανάσταση που έχει σκοπό την ανατροπή μιας κατάστασης για την επιβολή μιας άλλης παρόμοιας ή και χειρότερης, δεν σημαίνει τίποτα. Γιατί η επανάσταση είναι μέσο κι όχι σκοπός.

Και βέβαια ο προσδιορισμός εκείνων των ημερών σαν «Μάχη της Αθήνας», δεν προσφέρει τίποτα το ιδιαίτερο εκτός από μια αναφορά γεωγραφικού και στρατιωτικού χαρακτήρα.

Μέσα από αυτές ή ανάλογες διατυπώσεις χαρακτηρίζεται ή προσδιορίζεται μια κορύφωση καταστάσεων και συνθηκών, οι οποίες οδήγησαν σε μια σφαγή.

Όλα όσα έχουν γραφτεί κάτω από το πρίσμα μιας μαρξιστικής, αριστερής, αριστερίστικης ή «ντούρας» καθεστωτικής σκοπιάς, βαρύνονται με την σκοπιμότητα και την προπαγάνδα. Πρόκειται για τις συνηθισμένες περιπτώσεις όπου γράφονται πάρα πολλά για να ειπωθούν πολύ λίγα και για να κρυφτούν τα περισσότερα από αυτά που συνέβησαν.

Ο υποκειμενισμός και ο καλλιεργημένος φανατισμός, έδωσαν μια εικόνα αποσπασματική και διαστρεβλωμένη. Αλλά η αποσπασματικότητα που προβάλλει ξεχωρισμένα τα γεγονότα της μιας χρονικής περιόδου από άλλα που —μολονότι φαίνονται μακρινά— έχουν ουσιαστική σύνδεση μεταξύ τους, οδηγεί στην χρησιμοποίησή τους σαν εργαλεία σκοπιμοτήτων και πολιτικών χειρισμών ή στην αποσιώπηση.

Αυτές οι σκόπιμες και αθέλητες (σε ελάχιστες περιπτώσεις) αποσιωπήσεις αφήνουν ανοιχτό το πεδίο για την προσφυγή σε μεταφυσικές αναγωγές («ανεξήγητο», «ακατανόητο», «λάθος») και άλλα παρόμοια.

Η αλληλουχία γεγονότων και καταστάσεων, χαμένη μέσα στην αποσπασματικότητα, την περιπτωσιολογία, την ιδιοτέλεια, τη σκοπιμότητα και τον υποκειμενισμό, είναι ένα δάσος που επιχειρείται δεκάδες χρόνια τώρα να χαθεί πίσω από μικρούς και κακοφυτεμένους θάμνους.

Δεν θεωρούμε πως υπάρχει το κλειδί που αλάθητα και απρόσκοπτα ανοίγει τις πόρτες της κοινωνικής ιστορίας, της απόλυτης δηλαδή γνώσης των κοινωνικών αγώνων. (περισσότερα…)

Στα τέλη του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου ένας επαναστατικός πυρετός διακατέχει την Ευρώπη, κυρίως ενάντια στην ανθρώπινη εκμετάλλευση και τη μοναρχία. Η Γαλλική επανάσταση (1789) άναψε φωτιά στις ανθρώπινες καρδιές και έδωσε το έναυσμα για τον ξεσηκωμό στην Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα. Με κεντρικό σύνθημα το τρίπτυχο «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα», οι Γάλλοι ξεσηκώθηκαν. Στην Ελλάδα το βάρος της προετοιμασίας της επανάστασης αναλαμβάνει η Φιλική Εταιρεία.

Γενικά

Η Φιλική Εταιρεία ιδρύεται το 1814 στην Οδησσό, από τον Εμμανουήλ Ξάνθο, το Νικόλαο Σκουφά και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ. Στόχος της είναι η προετοιμασία του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων. Η Φιλική εταιρεία οργανώνεται με μεγάλη μυστικότητα. Οι φιλικοί μυούνται στην Εταιρεία με μυστικό όρκο και επικοινωνούν με κώδικες, ψευδώνυμα και συνθηματικές λέξεις. Το κίνημα καλύπτεται με μυστικότητα εμπιστοσύνη και μια ακατανίκητη θέληση για ελευθερία. Ας μεταφερθούμε, όμως, στο κλίμα της εποχής για να έχουμε μια, μικρή αλλά ουσιαστική, εικόνα για τους παράγοντες που οδήγησαν από το ουτοπικό στο πραγματικό.

Όπως είναι γνωστό, όταν έπεσε η Πόλη (το 1453), το θλιβερό γεγονός αντιμετωπίστηκε μοιρολατρικά: «Ήτανε θέλημα θεού η Πόλη να τουρκέψει», είπαν πολλοί. Ακολούθησαν πολλά χρόνια δύσκολα και σκοτεινά. Κατά το 18ο αιώνα οι Έλληνες που ζούσαν στις παροικίες, αλλά και πολλοί που ζούσαν στα παράλια του ελλαδικού χώρου είχαν αποκτήσει οικονομική και πνευματική ακμή, που τους έδινε αυτοπεποίθηση. Στην Ευρώπη υπήρχαν εξελίξεις που γεννούσαν την ελπίδα ότι με την παρέμβαση κάποιων ηγεμόνων, όπως του Τσάρου ή του Ναπολέοντα, ήταν δυνατό να αποτινάξουν οι Έλληνες τον τουρκικό ζυγό. Γρήγορα οι ελπίδες αυτές διαψεύστηκαν και στη θέση τους άρχισαν να καλλιεργούνται σκέψεις τολμηρές αλλά και ρεαλιστικές: ότι μπορούν οι ραγιάδες, αν οργανωθούν σωστά και προετοιμαστούν ψυχικά, να διεκδικήσουν μόνοι τους τη λευτεριά.

Μετά από αιώνες σκλαβιάς η σκοτεινιά της καταπίεσης ήταν πλέον αβάσταχτη και η ελληνική ψυχή λαχταρούσε να την αποτινάξει, ίσως, όσο ποτέ άλλοτε. Η λαχτάρα για την ελευθερία είχε αρχίσει να εξαπλώνεται ως ορμητικός χείμαρρος και η έννοια της ελευθερίας, ως συνείδηση πλέον, αναδύθηκε στον ελλαδικό χώρο. Το πόσο σκοτεινιά υπήρχε και το πόσο λαχταρούσαν την ελευθερία οι Έλληνες αποτυπώνεται καθάρια και με πλήρη ένταση στα λόγια του Ρήγα Φεραίου : «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή». Όπως φαίνεται οι συνθήκες ήταν ώριμες και το έδαφος για τη Φιλική Εταιρεία προετοιμαζόταν με γοργούς ρυθμούς
(περισσότερα…)

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΞΑΝΘΟΣΟ Εμμανουήλ Ξάνθος ήταν ένας από τους ιδρυτές της Φιλικής εταιρίας. Της μυστικής εταιρίας που προετοίμασε την επανάσταση του 1821. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτμο. Σπούδασε στην Πατμιάδα Ακαδημία, που τόσο σημαντικό ρόλο έχει παίξει στον διαφωτισμό του σκλαβωμένου γένους. Στα 20 χρόνια του μετανάστευσε στην Τεργέστη και άρχισε να ασχολείται με το εμπόριο. Η ζωή του είναι μυθιστορηματική όπως όλων των επαναστατών. Το 1810 τον βρίσκει στην Ρωσία, στην Οδησσό, υπάλληλο στις εμπορικές επιχειρήσεις της οικογένειας Ξένου που κατάγονταν επίσης από την Πάτμο. Στην Οδησσό σε αυτό το κέντρο του ελληνισμού, ίδρυσε το 1814 την φιλική εταιρία μαζί με τους Νικόλαο Σκουφά και Αθανάσιο Τσακάλωφ. Σκοπός της εταιρίας ήταν η προπαρασκευή του ξεσηκωμού των σκλαβωμένων Ελλήνων και η απελευθέρωση τους. (περισσότερα…)

Αρχικά ήταν μια Επανάσταση της μειοψηφίας του Κρητικού Λαού. Κατόπιν γενικεύθηκε. Έγινε Παγκρήτια. Και μόνον η Ελληνική Κυβέρνηση εξακολουθούσε να «μυωπάζει» μέχρι το τέλος. Αρκεί να λεχθεί σαν χαρακτηριστικό, ότι μέχρις της τελευταίας στιγμής είχε ενδοιασμούς για το διορισμό του Πρίγκιπα Γεωργίου ως Αρμοστού — Ηγεμόνα.
Στην αρχή, κανείς δεν ήταν αρχηγός. Ήσαν όλοι «ίσοι εν ίσοις». Μ’ ένα θρυλικό παπά, όρκιζαν τους οπλαρχηγούς και τους προύχοντες, στα διάφορα χωριά. Μα όταν στις 3 Σεπτεμβρίου 1895 μαζεύτηκαν οι χίλιοι πρώτοι ένοπλοι στη θέση «Κλίμα» πάνω από τον Αλίκαμπο, κάποιος από τους πρωτεργάτες έπρεπε να μιλήσει, να αναπτύξει τον σκοπό της συναθροίσεως και να διαβάσει το υπόμνημα. Κι αυτός, ήταν ο ήρωας Μανούσος Ρ. Κούνδουρος. Πρωτοδίκης, γεννημένος το 1860 στη χώρα Σφακίων, γιος τους Σφακιανού καπετάνιου Ρούσσου Κούνδουρου, υπήρξε μεγαλοπρεπής σε παράστημα, «τετράγωνος» ψυχικά και διανοητικά.
Από τη στιγμή εκείνη, στις ψυχές όλων ήταν ο αρχηγός. Αργότερα, αναγνωρίστηκε και με ψήφο.
Κατά τη διάρκεια της Μεταπολιτεύσεως, ήμουν προσωπικά θαυμαστής του. Στους μετέπειτα πολιτικούς αγώνες, δεν βρέθηκα ποτέ στο δικό του αντιβενιζελικό στρατόπεδο. Αυτό όμως, δεν με εμποδίζει να βροντοφωνήσω, ότι ο Κούνδουρος κι οι συνεργάτες του φάνηκαν άξιοι της πατρίδος.

dim-vryson.chan.sch.gr/keimena%20xoriou/xorio_istorika012.htm