Αρχείο για Νοέμβριος, 2011

Ο Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1863 (29 Απριλίου) και πέθανε στην ίδια πόλη το 1933 την ημέρα των γενεθλίων του. Ηταν το ένατο και τελευταίο παιδί του Πέτρου Ι. Καβάφη (Κωνσταντινούπολη, 1814 – Αλεξάνδρεια, 1870), μεγαλέμπορου βαμβακιού, από φαναριώτικο γένος που οι ρίζες του φαίνεται πως είναι βυζαντινές και της Χαρίκλειας Φωτιάδη (Νιχώρι Κωνσταντινουπόλεως, 1834 – Αλεξάνδρεια, 1899) από παλαιότατη οικογένεια της Πόλης. Υπήρξε, χωρίς αμφιβολία, η μεγαλύτερη πνευματική φυσιογνωμία της Αλεξάνδρειας.

Ο μικρός Καβάφης ζει τα πρώτα παιδικά του χρόνια στην Αλεξάνδρεια, μέσα σε εξαιρετικές συνθήκες ευημερίας. Στο ισόγειο του διώροφου σπιτιού των Καβάφηδων στην αριστοκρατική οδό Σερίφ, στεγάζονταν τα γραφεία του ακμαιότατου εμπορικού οίκου «Καβάφης & Σία» (κύριος συνέταιρος ο Γεώργιος Καβάφης, θείος του ποιητή, εγκατεστημένος στο Λονδίνο), ενώ η οικογένεια του Πέτρου Καβάφη διαβίωνε με χαρακτηριστική άνεση στο πρώτο και στο δεύτερο πάτωμα, διατηρώντας Γάλλο παιδαγωγό, Αγγλίδα τροφό, Έλληνες υπηρέτες, Ιταλό αμαξά και Αιγύπτιο θυρωρό!

To 1870 με το θάνατο του πατέρα Καβάφη αρχίζει, ουσιαστικά, η σταθερή πορεία της οικογένειας προς την οικονομική κρίση και παρακμή. Το 1872 η Χαρίκλεια Καβάφη μετακομίζει με τα παιδιά της στην Αγγλία όπου και θα παραμείνουν τα επόμενα έξι χρόνια (κυρίως στο Λίβερπουλ αλλά και στο Λονδίνο). Ο μικρός Καβάφης σπουδάζει σε αγγλικό σχολείο όπου και διδάσκεται για μητρική του γλώσσα την αγγλική αλλά παράλληλα μαθαίνει και ελληνικά και γαλλικά. Μετά από λίγα χρόνια παραμονής στην Αγγλία αναγκάζονται να επιστρέψουν στην Αλεξάνδρεια καθώς τα οικονομικά της οικογένειας πηγαίνουν άσχημα και η οικογενειακή επιχείρηση διαλύεται. Ο Καβάφης συνεχίζει τις σπουδές του στο Εμποροπρακτικό Λύκειο «Ερμής» ενώ παράλληλα υπάρχουν σαφή στοιχεία ότι κατά το διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στην επιστροφή από την Αγγλία (1878) και στο ξεκίνημα της φοίτησης στον «Ερμή» (1881), ο Καβάφης είχε αρχίσει να μελετά και να εργάζεται πνευματικά από μόνος του, χρησιμοποιώντας βιβλία από τις δανειστικές βιβλιοθήκες της Αλεξάνδρειας. Σ’ αυτήν την τριετία ανάγεται και η φιλόδοξη απόπειρά του να συντάξει ένα ιστορικό λεξικό, προσπάθεια που δεν ολοκληρώθηκε αφού τα λήμματα του έργου σταμάτησαν «στη μοιραία λέξη Αλέξανδρος». (περισσότερα…)

Advertisements

Θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, αρθρογράφος, διηγηματογράφος ο πολυγραφότατος Ζακυνθινός, Γρηγόριος Ξενόπουλος (1867-1951), γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1867 από πατέρα Ζακυνθινό και μητέρα Φαναριώτισσα. Η οικογένεια γρήγορα επέστρεψε στη Ζάκυνθο όπου ο συγγραφέας πέρασε τα παιδικά του χρόνια.

Στην Αθήνα ο Ξενόπουλος έφτασε το 1883 για να σπουδάσει μαθηματικά. Γράφτηκε μεν στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά ποτέ δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του καθώς η λογοτεχνία τον είχε ήδη παγιδεύσει.

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος από τους κύριους εκπροσώπους της «Νέας Αθηναϊκής Σχολής», μαζί με τον Κωστή Παλαμά και τον Εμμανουήλ Ροΐδη, γνήσιο τέκνο της Γενιά του 1880 θεωρείται από τους εισηγητές του αστικού ρεαλισμού. Περπάτησε πάνω στα ίχνη της ηθογραφίας αλλά διακρίθηκε τόσο στο αστικό μυθιστόρημα όσο και στα θεατρικά έργα, τα οποία διαδραματίζονται σε Αθήνα και Ζάκυνθο, «πατώντας» στην αθηναϊκή αλλά και στην επτανησιακή σχολή. (περισσότερα…)

Γεννήθηκε στην Ύδρα στις 20 Δεκεμβρίου 1802 και ήταν γιος του Μπέη της Ύδρας Γεώργιου Βούλγαρη. Σε ηλικία μόλις 19 χρονών εξελέγη πρόκριτος της Ύδρας (1821). Αξίζει να σημειωθεί ότι θείος του, σύζυγος της αδερφής του πατέρα του, ήταν ο πρωθυπουργός Αντώνιος Κριεζής.

Το 1825 εξελέγη πληρεξούσιος για την Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου και το 1829 για την Δ΄ Εθνοσυνέλευση του Άργους ως πληρεξούσιος Ύδρας.

Το 1832 διορίστηκε υπουργός ναυτικών, θέση από την οποία παραιτήθηκε μη δεχόμενος να υποβιβάσει τους αγωνιστές του 1821.

Το 1837 εξελέγη δήμαρχος Ύδρας παραμένοντας στον δημαρχιακό θώκο για έξι χρόνια.

Το 1845 διορίστηκε γερουσιαστής και δύο χρόνια αργότερα ορκίστηκε υπουργός ναυτικών στην κυβέρνηση Κωλέττη.

Τα επόμενα χρόνια ανέλαβε το υπουργείο οικονομικών στην κυβέρνηση Κανάρη (1848) από όπου όμως παραιτήθηκε. Τον Σεπτέμβριο του 1855 ανέλαβε να σχηματίσει κυβέρνηση, στην οποία και κράτησε για τον εαυτό του το υπουργείο εσωτερικών. Η κυβέρνηση τελικώς παραιτήθηκε δύο χρόνια αργότερα ύστερα από προσωπική σύγκρουση Βασιλιά – Βούλγαρη.

Με την έξωση του Όθωνα, ο Βούλγαρης σχημάτισε την επαναστατική κυβέρνηση του 1862, την οποία διοικούσε η τριανδρία (Ρούφος, Κανάρης, Βούλγαρης) υπό την προεδρία Βούλγαρη.

Το 1871 κέρδισε τις εκλογές αναλαμβάνοντας για έβδομη φορά την πρωθυπουργία ενώ τον Φεβρουάριο του 1874 ανέλαβε για τελευταία φορά την πρωθυπουργία. Στις εκλογές που ακολούθησαν βγήκε νικητής ύστερα από νοθεία. Τον Μάρτιο του 1875 διέπραξε εκλογική λαθροχειρία στη Βουλή, γεγονότα που έχουν μείνει στην ιστορία ως με την ονομασία Στηλιτικά. Η τελευταία κυβέρνησή του παραπέμφθηκε στο ειδικό δικαστήριο πλην του ίδιου. Λίγο αργότερα παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία και αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική.

Μετά την παραίτησή του αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή. Διέμενε στην Αθήνα όπου και πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου 1877. Ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Κουντουριώτη, κόρη του Λάζαρου Κουντουριώτη και απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Ο πολιτικός βίος της Ελλάδος μετά την ενθρόνιση του Βασιλέως Γεωργίου του Α΄ το 1864, πολύ απείχε από το να χαρακτηρισθεί ομαλός. Καποια από τα αίτια αυτής της μόνιμης προβληματικής κατάστασης ήταν τα ασφυκτικά σύνορα, ή άθλια κατάσταση των οικονομικών του κράτους, ο υπερδανεισμός, η πολιτική και οικονομική εξάρτηση από τις Μεγάλες Δυνάμεις, η συνεχής ένταση στις σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, (με κυριότερη αιτία το «Κρητικό Ζήτημα») και τα οξυμμένα κομματικά πάθη, ήταν μερικά μόνο απο αυτά. Η πολιτική ρευστότητα αυξανόταν χάρις το ευμετάβολο των κομματικών συσχετισμων στο Κοινοβούλιο που είχε ως επίπτωση τον σχηματισμό πολλών θνησιγενών Κυβερνήσεων κατά την περίοδο αυτή. Οι εκλογές δεν έδιναν διέξοδο με σταθερές κυβερνήήσεις και ο Βασιλιάς Γεώργιος στην προσπάθεια του να εξασφαλίσει Κυβερνητική σταθερότητα συμμετέχει ενεργά στην πολιτική διαπάλη χωρίς, ομολογουμένως, ενθαρυντικά αποτελέσματα.
Με φόντο όλη αυτή την καταθλιπτική πολιτική ατμόσφαιρα, το 1873 επί πρωθυπουργίας Δεληγιώργη ξεσπάει το περίφημο Λαυρεωτικό ζήτημα (χρηματιστηριακό σκάνδαλο που αφορούσε την εκτίναξη της τιμής των μετοχών των Μεταλλείων Λαυρίου που επιτηδίως εκμεταλευτηκε ο Α. Συγγρός, πλούσιος ομογενής («χρυσοκάνθαρος» κατά την ορολογία της εποχής)εκ Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο κυριολεκτικά κατέστρεψε οικονομικά χιλιάδες έλληνες μικροεπενδυτές, ξεσηκώνοντας θύελλα διαμαρτυριών απο την αντιπολίτευση και την κοινή γνώμη. Η κυβέρνηση Δεληγιώργη παραιτήθηκε υπο το βάρος του σκανδάλου, και ο Βασιλιάς στράφηκε στους ηγέτες της αντιπολίτευσης για τον σχηματισμό νέας Κυβέρνησης. Ο Θρασύβουλος Ζαίμης κατέθεσε την έντολή που έλαβε από τον Βασιλιά, ενώ ο έτερος ισχυρός πολιτικός Αλέξανδρος Κουμουνδούρος που επειδή είχε μια πολυάριθμη ομάδα Βουλευτών υπό την επιρροή του(1), ισχυρές πιθανότητες σχηματισμού Κυβέρνησης διαφώνησε με τον Βασιλιά σε θέματα εξωτερικής πολιτικής (2) και αποποιήθηκε ομοίως τον σχηματισμό Κυβέρνησης. (περισσότερα…)

Με τον όρο Μικρά Ασία νοείται η χερσόνησος που προεκτείνεται δυτικά της ασιατικής ηπείρου σε μια νοητή γραμμή που ξεκινά από τον κόλπο της Αλεξανδρέτας (Ισσός) έως την Τραπεζούντα της Μαύρης Θάλασσας. Βρέχεται από τρεις θάλασσες, τον Εύξεινο Πόντο (Μαύρη Θάλασσα) στο Βορρά, τη Μεσόγειο στο Νότο και το Αιγαίο δυτικά. Ο γεωγραφικός προσδιορισμός της είναι 36°-42° βόρειο πλάτος και 26°-40° ανατολικό μήκος. Το μέγιστο μήκος είναι 1044 χλμ. και το μέγιστο πλάτος 509 χλμ. αντίστοιχα. Στο δυτικό άκρο της σχεδόν αγγίζει την ευρωπαϊκή ήπειρο, από την οποία χωρίζεται μόνο από τα Στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων (Ελλήσποντος) και τη θάλασσα του Μαρμαρά, (Προποντίς), μέσω των οποίων ενώνεται η Μεσόγειος και η Μαύρη Θάλασσα.

Ονομασία
Στη μακρινή αρχαιότητα δεν απαντάται κάποιος συγκεκριμένος όρος για την περιοχή, η οποία γίνεται γνωστή σύμφωνα με τις φυλές που την κατοικούν. Ο όρος Ασία γίνεται ιδιαίτερα γνωστός από τους Ρωμαίους, για τους οποίους η περιοχή ήταν δυτική επαρχία μαζί με τις περιoχές της Μυσίας, της Φρυγίας, της Καρίας και της Φρυγίας. Ο πρώτος συγγραφέας που χρησιμοποίησε τον όρο Asia minor ήταν ο χριστιανός συγγραφέας Ορόσιος (Hist., I, 2, 10), περί το 400 Κ.Ε. Οι συγγραφείς της πρώιμης βυζαντινής περιόδου την αναφέρουν ως «η μικρά Ασία». Υπό βυζαντινή διοίκηση ήταν περισσότερο γνωστή ως Ανατολή. Διοικητικά η Ανατολή ήταν «θέμα», δηλαδή μία από τις 29 επαρχίες της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Από την εποχή της κατάρρευσης της ανατολικής ρωμαϊκής και εντεύθεν, δηλαδή στην εποχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας έγινε γνωστή ως Ανατολία. (περισσότερα…)

Αυγή 30/11/1964Σκοτώνουν τα κράτη τους υπηκόους τους; Στήνουν οι μυστικές υπηρεσίες αιματηρές προβοκάτσιες με σκοπό να προωθήσουν τα σχέδιά τους; Συμβαίνει οι μυστηριώδεις τρομοκράτες να είναι το αντίθετο απ’ αυτό που φαίνεται;
Tέτοιου είδους ερωτήματα μπορεί να γίνονται δραματικά επίκαιρα και στις μέρες μας…. Aλλά το κείμενο που ακολουθεί αναφέρεται στο παρελθόν. Kαι μάλιστα το ελληνικό παρελθόν.
Mια υπόθεση μαζικής δολοφονίας που κουκουλώθηκε και τελικά ξεχάστηκε, στα μέσα της δεκαετίας του ‘60, στα ταραγμένα χρόνια όπου τα ντόπια αφεντικά με την βοήθεια των μηχανισμών και των συμμάχων τους προετοίμαζαν το στρατιωτικό πραξικόπημα του ‘67.
Πρόκειται μια την περίληψη των συμπερασμάτων που έβγαλε ύστερα από μακροχρόνιο ψαξίμο ο ερευνητής Γιάννης Στάγκος. Aντιγράψαμε το κείμενο αυτούσιο από την ιστοσελίδα freelancers.gr, με ημερομηνία 25/11/2003.
Oι φωτογραφίες και οι λεζάντες είναι επιλογή της σύνταξης του monitor.

H NAPKH ΣTON ΓOPΓOΠOTAMO
EΓKΛHMA XΩPIΣ TIMΩPIA

Στις 1.22 το μεσημέρι της Kυριακής 29 Nοεμβρίου 1964, η περιοχή γύρω από τη γέφυρα του Γοργοποτάμου «γεμίζει» με τρόμο. H έκρηξη μιας νάρκης σκορπίζει τη φρίκη. Δεκατρείς άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους και 80 τραυματίζονται, τη στιγμή που τιμάται – για πρώτη φορά επισήμως – η Eθνική Aντίσταση.
Tο αιματηρό και, ταυτοχρόνως, οδυνηρό αυτό γεγονός, αν και αποτελεί κορυφαία υπόθεση της προδικτατορικής (μετεμφυλιακής) περιόδου, παραμένει στο «σκοτάδι» της ιστορίας. Mια επίμονη διάζευξη τροφοδοτεί ένα ιστορικοπολιτικό «θρίλερ»: η έκρηξη οφειλόταν σε τυχαίο συμβάν ή αποτελούσε προμελετημένη εγκληματική πράξη με πολιτκούς στόχους; (περισσότερα…)

Στις 16 Φεβορυαρίου έφυγε από τη ζωή ο καθηγητής Σάββας Αγουρίδης, σπουδαίος θεολόγος και πολίτης με κοινωνικές και πολιτικές ευαισθησίες. Η συμβολή του στην μελέτη της Καινής Διαθήκης, το ανοιχτό και γόνιμο πνεύμα με το οποίο συνομιλούσε με άλλα χριστιανικά δόγματα αλλά και οι προβληματισμοί για μεγάλα ζητήματα της εποχής μας, όπως οι έρευνες της γενετικής, τα όρια της επιστήμης, η βιοηθική κτλ. αφήνουν πίσω του ένα σημαντικό έργο, που δείχνει πόσο ενδιαφέροντες δρόμους μπορεί να πάρει η σύγχρονη θρησκευτική σκέψη. Στα κείμενα που ακολουθούν δυο εκλεκτοί συνάδελφοί του, η κ. Μυρτώ Δραγώνα – Μονάχου, καθηγήτρια Φιλοσοφίας, και ο κ. Μάριος Μπέγζος, καθηγητής Φιλοσοφίας της Θρησκείας, παρουσιάζουν πτυχές της προσωπικότητας και του έργου του.

Μαρώ Τριανταφύλλου

Του
Μάριου Μπέγζου* (περισσότερα…)